از خانهء آن برگزيدهء خدا شنيدم .
سپس امام جعفر صادق به من فرمود : اى ابو عماره ! كسى كه در عزاى امام حسين شعر بگويد و تعداد پنجاه نفر را بگرياند بهشت بر او واجب خواهد شد .
اگر كسى در عزاى حسين شعر بگويد و تعداد سى نفر را گريان كند . جزاى او بهشت است . هر كسى در مصيبت امام حسين شعر بگويد و تعداد بيست نفر را بگريه درآورد بهشت جزاى او خواهد بود . كسى كه در عزاى حسين شعر بگويد و تعداد ده نفر را گريان نمايد بهشت از براى او است . و هر كسى كه در عزاى حسين شعر بگويد و يك نفر را گريان كند جزايش بهشت خواهد بود . اگر كسى در عزاى امام حسين شعر بگويد و خودش گريه كند اهل بهشت مىشود . اگر شخصى در مصيبت امام حسين شعر بگويد و خويشتن را شبيه به گريهكننده نمايد جزاى وى بهشت خواهد بود .
17 - در كتاب رجال كشى از زيد شحام نقل مىكند كه گفت : ما و گروهى از كوفىها در حضور امام جعفر صادق عليه السّلام نشسته بوديم كه جعفر بن عفان بحضور امام صادق مشرف شد . حضرت صادق وى را نزديك خود جاى داد و به او فرمود :
اى جعفر ! گفت : لبيك ! خدا مرا فداى تو كند . فرمود : به من اين طور رسيده كه تو خيلى خوب در بارهء امام حسين عليه السّلام شعر ميگوئى ؟ گفت : آرى فداى تو شوم . فرمود : پس شعر بگو ! وقتى وى شعر گفت : امام صادق عليه السّلام بقدرى گريه كرد كه اشكهاى آن حضرت به گونههاى صورت و ريش مباركش فرو ريخت و افرادى هم كه حضور داشتند گريان شدند .
سپس حضرت صادق عليه السّلام فرمود : اى جعفر ! به خدا قسم ملائكهء مقرب خدا شعر تو را كه در اينجا براى امام حسين گفتى شنيدند و بيشتر از ما گريه كردند .
اى جعفر ! خدا الساعه بهشت را بر تو واجب نمود و تو را آمرزيد .
آنگاه فرمود : اى جعفر ! آيا زيادتر از اين براى تو بگويم ؟
گفت : آرى اى مولاى من . فرمود : احدى نيست كه در بارهء مصيبت امام
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسن مجتبى ع ) ( فارسي ) — صفحة 303
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٣٠٣