آن اين امكان را يافته بودند تا بر كشور حكومت كنند .
بنى اشعث و فضل بن يحيى و خالد و فضل بن سهل و يعقوب بن داوود و پيش از اينها ابو سلمه و ربيع و پسرش فضل بن ربيع و پس از فضل بن ربيع على بن يقطين و فرزندانش و سليمان بن جعفر را مىتوان از اين قبيل دانست ، همهء اينها مسؤوليّتهايى در حدّ وزارت داشتند . برخى از حاكمان شهرهاى مختلف نظير زياد بن عبد اللّه كارگزار منصور در مدينه نيز از طرفداران اهل بيت بودند همچنان كه پارهاى از فرماندهان لشگر مثل طاهر بن حسين خزاعى فرماندهء ارتش مأمون كه بغداد را براى وى فتح كرده و توانسته بود ارتش امين برادر مأمون را شكست دهد از هواداران ائمّه ، به شمار مىآمدند .
طرفداران ائمّه همچنان تا زمان حضرت حجّت ( عج ) موجود بودند و اين مسأله ثابت مىكند كه ائمّه ( ع ) به صورت كامل در سياست دخالت مىكردهاند .
پىنوشتها :
( 1 ) - مسعودى ، مروج الذهب ، ج 3 ، ص 228 .
( 2 ) - همان مأخذ ، مروج الذهب ، ج 3 ، ص 13 .
( 3 ) - همان مأخذ ، مروج الذهب ، ج 3 ، ص 22 .
( 4 ) - همان مأخذ ، مروج الذهب ، ج 2 ، ص 354 .
( 5 ) - همان مأخذ ، مروج الذهب ، ج 2 ، ص 384 .
( 6 ) - بحار الانوار ، ج 43 ، ص 158 .
( 7 ) - مسعودى ، مروج الذهب ، ج 3 ، ص 254 .
( 8 ) - والى ، نويسندهء يحيى بن خالد برمكى وزير بود .
( 9 ) - بحار الانوار ، ج 47 ، ص 197 .
( 10 ) - لبد ، پشم نمد شده را گويند .
( 11 ) - بحار الانوار ، ج 47 ، ص 197 .
( 12 ) - مسعودى ، مروج الذهب ، ج 3 ، ص 226 .