از امام باقر ( ع ) نقل شده كه امير مؤمنان هميشه مىفرمود : به خدا سوگند ، اگر حمزه و جعفر زنده بودند فلانى آرزوى خلافت نمىكرد ، ولى چه كنم كه گرفتار عقيل و عباس شدهام . « 1 »
روزى در حضور امام باقر ( ع ) سخن از حوادثى كه پس از پيامبر ( ص ) بر على ( ع ) گذشت به ميان آمد ، يكى از حاضران پرسيد : خداوند شما را خير دهد ، پس عزت و جلال بنىهاشم و فزونى آنان چه شد ؟ امام باقر ( ع ) در پاسخ فرمود : مگر از بنى هاشم كسى باقى مانده بود ؟ جعفر و حمزه كه به شهادت رسيده و دو مرد ناتوان ، عباس و عقيل ، بر جاى مانده بودند . به خدا سوگند ، اگر حمزه و جعفر در آن زمان حضور داشتند ، هرگز آن دو به خلافت نمىرسيدند و اگر حمزه و جعفر زنده بودند تا پاى جان در راه آرمانهاى خود جانفشانى مىكردند . « 2 »
امام حسين ( ع ) نيز در كربلا چندين بار از حمزه و جعفر ياد نمود . در لحظههاى آخر زندگانى آن حضرت ، طفلى از فرزندان امام حسن ( ع ) دوان دوان به طرف آن حضرت آمد . وقتى به عمويش رسيد ، ديد كه يكى از دشمنان شمشيرش را بلند كرده و مىخواهد بر سر آن حضرت فرود آورد . آن كودك دست خود را سپر عمويش كرد و دستش قطع شد . امام ( ع ) او را به سينه گرفت و به او فرمود : برادر زادهام ، بر آنچه به تو رسيده است ، در انتظار پاداش خداوند باش . پروردگارت تو را به پدران بزرگوارت رسول خدا ( ص ) و حمزه و على ( ع ) و جعفر و حسن ( ع ) خواهد رساند . « 3 »
بر مزار شهيد
تربت بر شهيد
پيشوايان اسلام همانگونه كه بر بزرگداشت شهدا و زنده نگاهداشتن خاطرهء آنان تأكيد مىكردند ، به زيارت تربت پاك آن جانبازان راه حق نيز سفارش مىنمودند ، به تعبير
هامش
( 1 ) . همان ، ج 6 ، ص 244 .
( 2 ) . همان .
( 3 ) . مقاتل الطالبيين ، ص 77 ؛ تاريخ طبرى ، ج 5 ، ص 451 .