آغاز شد . و كسانى مانند ابوجهل ، عتبة بن ربيعه و ابوسفيان و حتى عمويش ابولهب ، بدترين آزارها را به وى و پيروانش رساندند ؛ اما آنان سرسختانه مقاومت كردند .
در سال پنجم بعثت ، گروهى از مسلمانان به رهبرى جعفر فرزند ابوطالب ، مخفيانه از مكه هجرت كردند و با عبور از درياى سرخ ، به حبشه رفتند تا از فشار مشركان در امان باشند . سالهاى پس از آن ، پيامبر صلى الله عليه و آله با حمايت ابوطالب و ديگر افراد بنىهاشم ( جز ابولهب ) در مكه زندگى مىكرد . حمايت ابوطالب نقش بسيار مهمى در محافظت از رسول خدا صلى الله عليه و آله داشت . زمانى كه قريش نتوانستند ابوطالب را به ترك حمايت از رسول خدا صلى الله عليه و آله وادار كنند ، پيمان اتحادى را بر ضدّ بنى هاشم امضا كردند . اين پيمان كه در سال هفتم بعثت امضا شد ، بنىهاشم را محصور در شِعْب ابىطالب ؛ يعنى محلهء بنى هاشم در مكه كرد و قريش از داشتن روابط اقتصادى و خانوادگى با آنان سرباز زد .
شكستن اين پيمان از ديد قريش ، تنها زمانى ممكن بود كه بنىهاشم دست از حمايت رسول خدا صلى الله عليه و آله بردارند و او را به قريش تحويل دهند . پس از سه سال سختى و مرارت ، قريش با سرافكندگى ، پيمان خود را لغو كرد و بنى هاشم با سرافرازى زندگى جديد خود را آغاز كردند .
ديرى نپاييد كه دو يار ديرين رسول خدا صلى الله عليه و آله ، ابو طالب و خديجه ، يكى پس از ديگرى دنيا را وداع گفتند . سال دهم بعثت ، به مناسبت درگذشت اين دو يار ، « عامالحزن » ؛ يعنى سال اندوه نامگذارى شد .
در سال يازدهم بعثت ، بارقهء اميدى از سوى « يثرب » درخشيد و تنى چند از مردم آن سرزمين با اسلام آشنا شده ، به آن گرويدند . سپس در سالهاى دوازدهم و سيزدهم بر شمار آنان افزوده شد . بدين ترتيب ، اسلام كه در مكه و در كنار خانهء خدا ، در حصار مشركان بدطينت زندانى بود ، در بيرون مكه و در شهر يثرب ، خود را آزاد يافت .
مكه خاطرهء سيزده سالِ نخستِ بعثت را به همراه دارد كه در يك سو دشمنان مشرك رسول خدا صلى الله عليه و آله قرار داشتند و در سوى ديگر ، آن حضرت با يارانى انگشت شمار اما مقاوم كه در زير شكنجههاى سهمگين مشركان فرياد « احَدٌ ، احَد » آنان فضاى شهر
آثار اسلامى مكه و مدينه ( فارسي ) — صفحة 49
مساهمون: الشيخ رسول جعفريان
ص٤٩