امام سجّاد عليه السلام
امام سجّاد عليه السلام چهارمين امام شيعه ، در سال 38 قمرى متولد شد و دوران رشد خود را در عهد امامت امام مجتبى عليه السلام و پدر خود حسينبن على عليهما السلام سپرى كرد . آن حضرت در كربلا حضور داشت ، اما به دليل بيمارى در جنگ شركت نكرد . پس از آن نزديك به سى و چهار سال ؛ يعنى تا سال 94 قمرى ، رهبرى شيعه را بر عهده داشت . اين دوره ، دورهاى سخت بود و شيعيان به شدت تحت فشار امويان قرار داشتند . آن حضرت از راههاى گوناگونى توانست شيعيان خالص را در اطراف خويش گرد آورد و راه را براى فرزندش امام باقر عليه السلام باز كند . از مهمترين يادگارهاى امام سجاد عليه السلام دعاهاى آن حضرت است كه سرشار از مفاهيم عالى اخلاقى و عبادى و سياسى است و بخشى از آنها در صحيفه سجاديه است كه پس از قرآن و نهجالبلاغه ، يكى از مهمترين متون دينى ما به شمار مىآيد .
بنا به آنچه در برخى از منابع تاريخى آمده است ، امام سجاد عليه السلام در سال 94 قمرى به تحريك وليد بن عبدالملك مسموم گرديد و به شهادت رسيد و در كنار امام مجتبى عليه السلام در بقيع مدفون شد .
امام باقر عليه السلام
امام محمد باقر عليه السلام پنجمين امام شيعه ، در سال 58 قمرى به دنيا آمد و تا سال 94 قمرى در كنار پدرش در مدينه زندگى مىكرد . پس از رحلت پدر ، رهبرى شيعه را در دست گرفت . آن امام مشغول حفظ عقايد دينى از تحريف شد و كوشيد تا با تربيت شاگردان فراوان ، معارف اصيل اسلام را از تحريف امويان حفظ كند . امام باقر را به دليل علم و دانش فراوانش ، باقرالعلوم ؛ يعنى شكافندهء علوم لقب دادند . جابر انصارى ، از آخرين صحابهء برجاى مانده ، سلام رسول خدا صلى الله عليه و آله را به او رساند و امام را بوسيد . امام در اوج نزاعهايى كه ميان عالمان مدينه بر سر مسائل اعتقادى و احكام فقهى درگرفته بود ، خطوط روشنى را در فقه و تفسير و سيرهء نبوى تبيين كرد كه تكيهگاه شيعيان در مذهب