مىگفت : اى كاش اين خانهها را به همان صورت باقى گذاشته بودند تا وقتى كسى از اطراف به مدينه مىآمد ، مىديد كه پيامبر صلى الله عليه و آله در زندگى خود به چه چيزى اكتفا كرده و مردم را در تفاخر و تكاثر تعديل كرده ، به زهدگرايى سوق مىداد . « 1 »
به هر روى ، رسول خدا صلى الله عليه و آله در حجرهء خود دفن شد و خليفهء اوّل و دوّم نيز با اجازهء عايشه كه ادعاى ملكيت آن را داشت ، در همانجا دفن شدند . به تدريج ديوارى دور آن كشيده شد . عايشه ، خانهء خود را با قيمت گزافى به معاويه فروخت و شرط كرد كه تا وقتى عايشه زنده است ، همانجا زندگى كند . زمانى كه سوده در سال 55 هجرى درگذشت ، چون خانهاش كنار خانهء عايشه بود ، وصيت كرد تا در اختيار او قرار گيرد .
در زمان تخريب ، فاطمهء صغرى دختر امام حسين عليه السلام با شوهرش حسنبن حسنبن على عليه السلام در خانهء حضرت فاطمهء زهرا عليها السلام زندگى مىكردند . وى حاضر به واگذارى خانهاش براى توسعهء مسجد نشد . زمانى كه خبر به وليد رسيد ، دستور داد تا به زور آن را تخريب و داخل مسجد كردند و پول آن را از بيتالمال دادند . به همين دليل ، تا قرنها مردم از خواندن نماز در آن قسمت پرهيز مىكردند و آن را غصبى مىدانستند . پس از آن بود كه فاطمهء صغرى ، به اجبار اين خانه را ترك كرد و به محلّى در نزديكى حرّه رفت .
نوشتهاند كه در آنجا ، در نقطهاى دو ركعت نماز خواند ، دعا كرد و سپس خانهاى بنا كرد و چاه آبى را كند كه تا قرن سيزدهم به نام « بئر السيدة فاطمه بنت الحسين » شهرت داشته و برقرار بوده است . « 2 » محل آن در مناخه در نزديكى مسجد غمامه و مسجد امام على عليه السلام بوده كه در توسعهء جديد از ميان رفته است .
گفتنى است خانهء حضرت زهرا كه در كنار آن ، ستون مربعةالقبر يا مقام جبرئيل بوده ، تا قرنها داخل مسجد بوده است ؛ اما از زمانى كه سلطان بَيْبَرس در سال 668 ديوارى از شبكههاى چوبى اطراف حجرهء شريفه كشيد ، محدودهء خانهء حضرت زهرا عليها السلام
هامش
( 1 ) وفاء الوفا ، ج 2 ، ص 461
( 2 ) نزهة الناظرين ، ص 287