پيامبراكرم ( ص ) ، هنگام آشاميدن ، بسمالله مىگفت و آب را مىمكيد و نمىبلعيد و مىفرمود : « درد ، بعد از بلعيدن آب است . ايشان در حين آشاميدن ، نفس نمىكشيد و اگر مىخواست نفس بكشد ، ظرف آب را از دهان دور نگاه مىداشت و مىفرمود : « عالىترين نوشيدنىها در دنيا و آخرت آب است . » « 1 » حضرت درباره شير نيز مىفرمايد :
تَداوَوْا بأَلْبانِالبَقَرِ فَاني أَرْجوا أَنْ يجْعلَالله فيها شِفآءً فَانها تَأكُلُ مِنْ كُلالشَجَرِ ؛ « 2 » با شير گاو مداوا كنيد ، زيرا اميدوارم كه خدا در آن شفا قرار داده باشد ، چرا كه از همه درختان و گياهان مىخورد .
شير مايعى است كه استخوانها را قوى ، مغز را كامل و ذهن را روشن مىسازد و عارضهء فراموشى را از ضمير انسان مىزدايد . تنها چيزى كه هم گرسنه را سير و هم تشنه را سيراب مىكند ، شير است . در روايتى آمده : به زنان باردار شير بنوشانيد . زيرا شير در مشاعر كودك تأثير نيكويى خواهد داشت . « 3 »
يكى از خوراكىهاى شفابخش در آموزههاى قرآنى و روايى ، عسل است :
وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنْ اتَّخِذِي مِنْ الْجِبَالِ بُيوتًا وَمِنْ الشَّجَرِ وَمِمَّا يعْرِشُونَ * ثُمَّ كُلِي مِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ فَاسْلُكِي سُبُلَ رَبِّكِ ذُلُلًا يخْرُجُ مِنْ بُطُونِهَا شَرَابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوَانُهُ فِيهِ شِفَاءٌ لِلنَّاسِ . . . ؛ « 4 » و پروردگار تو به زنبور عسل وحى [ الهام غريزى ] كرد كه از پارهاى كوهها و از برخى درختان و از آنچه داربست [ و چفتهسازى ] مىكنند ، خانههايى براى خود درست كن ، سپس از همهميوهها بخور ، و راههاى پروردگارت را فرمانبردارانه ، بپوى . [ آنگاه ] از درون [ شكم ] آن ، شهدى كه به رنگهاى گوناگون است بيرون مىآيد . در آن ، براى مردم درمانى است .
( و خدا به زنبورعسل وحى كرد كه از كوهها و درختان و سقفهاى رفيع منزل گيريد و سپس از ميوههاى شيرين و از حلاوت و شهد گلهاى خوشبو تغذيه كنيد و راه پروردگارتان را به اطاعت بپوييد . آنگاه از درون آنها شربت شيرينى به رنگهاى مختلف بيرون آيد كه در آن شفاى مردمان است . )
هامش
( 1 ) . حسنبن فضل طبرسى ، مكارم الأخلاق ، ج 1 ، ص 61 و 62 .
( 2 ) . نهجالفصاحه ، ح 1135 ، ص 227 .
( 3 ) . چكيدهاى از كتاب طبالنبى ، ترجمه و اقتباس جواد فاضل .
( 4 ) . نحل ( 16 ) : 68 و 69 .