هند ملاقات كرد و تذكرهء مفصلى دربارهء ديدارها و ديدهها به صورت سفرنامه نوشت و به نام نواب مير عالم كرد . نواب سكندر جاه والى حيدرآباد به او بسيار احترام مىگذاشت .
در 5 ذيقعده 1220 ه ق در حيدرآباد درگذشت و در تكيهء ميرمؤمن به خاك سپرده شد .
از آثار او مىتوان تحفة العالم به زبان فارسى ( چاپى ، تأليف 1216 ه ق ) را نام برد .
عبد اللّه ، ميرتبريزى ، مشكين رقم 1035 ه ق / 1625 م
عبد اللّه مشكين رقم از نوادگان شاه نعمت اللّه ولى و در محضر شيخ فيض اللّه شاگرد شاه غياث و مولانا راقمى كسب فيض كرد . كاتب هفت قلم و در خط نستعليق بىهمتا بود ، به شاعرى نيز علاقه داشت و « وصفى » تخلص مىكرد :
وصفى تخلص من و مشكين رقم * اين نامها ز شاه شهنشاه يافتم
آثار قلمى مشكين رقم در اللهآباد موجود است .
در سال 1035 ه ق / 1625 م درگذشت و در گنبدى نزديك به كاخ راجه « بهرت پور ، كاخ قندهارى ، نگله جواهر ، آگره » ، مدفون شد . در اين گنبد اين اشعار به خط نستعليق مرقوم است :
منم غمگين ازين معنا كه ميرم * ازين دار فنا سوى جنان رفت
به حمد اللّه كه عرفان كرد حاصل * نپندارى كه كشفى را به جان رفت
چو تاريخ وفاتش جستم از دل * ازين ماتم فغان بر آسمان رفت
دلم گفتا به صد درد و به صد آه * ز دنياى دنى قطب زمان رفت
ديگر :
شيخ زمانه مظهر انوار جاودان * كز خواجگان چشت . . . خانه بود
درياى جود ، كان سخا ، قطب وقت ، مير * عبد اللّه آنكه در همه فنها يگانه بود
كشفى سؤال كرد ز تاريخ رحلتش * هم خود جواب داد كه شيخ زمانه بود
كشفيا ، سر برين جناب بنه * كه از اين باب كس نشد نوميد
گرد اين روضه روز و شب گردان * چرخ با انجم و مه و خورشيد
سال اتمام اين مكان شريف * هاتفى گفت « روضهء » جاويد
( بوستان اخيار ، تذكرهء مشاهير اكبرآباد ، ص 100 ) .
از فرزندان او مىتوان مير محمد صالح و ميرمؤمن را نام برد .
پنج مثنوى و يك ديوان از وى بهجا مانده است .