ضياء الحسن موسوى 1338 ه ق / 1919 م 1398 ه ق / 1978 م
ضياء الحسن نوهء پسرى علامه غلام حسنين كنتورى و نوهء دخترى ناصر الملّة ، فردى و باهوش و خوشاخلاق بود . در لكنهو نزد مولانا سعادت حسين و مولانا غلام عباس زيدپورى و حكيم ساجد حسين و مولانا محمد نصير ، فقه و كلام را فراگرفت و از دانشگاه لكنهو به دريافت مدرك فاضل ادب نايل آمد . مولوى در مطالعه بىهمتا بود . من در نزد وى ادبيات عرب را فراگرفتم . وى نظر به اينكه پدرش ، نجم الحسن بن مولانا محمّد على در حيدرآباد بود ، به آنجا رفت و سكونت گزيد . بعد از تأسيس پاكستان به كراچى آمد و وابسته به وزارت اطلاعات شد .
مولانا به عربى ، فارسى و اردو نوشتههايى دارد . امراء و سلاطين و علما و ادبا براثر مجالست با وى تحت تأثير شخصيت و شايستگى او قرار مىگرفتند . وى در سن پنجاه و هشتسالگى در 15 اكتبر 1978 م وفات يافت .
تصانيف او عبارتند از : حيات امام زين العابدين عليه السّلام ؛ سبب واقعهء كربلا ؛ رسالهء فقه جعفرى ؛ مجموعه نوحه و سلام ؛ مجموعه افسانه ؛ مجموعهء مضامين به نام « اك نام هي قلم كاضياء الحسن كانام » ، اخيرا به چاپ رسيده است .