خمس و زكات و روزه و نماز شدند .
مواعظ و حقگويى و سلامت نفس وى نتايج مثبتى را از خود بر جاى گذاشت و سفرهاى او به منظور تبليغ دين و ترويج اسلام بسيار مؤثر بود .
مولانا سيد ضامن حسين در 5 ژوئيه 1966 م / صفر 1387 ه ق وفات يافت .
ضامن على 1280 ه ق / 1863 م
مولانا مفتى ضامن على از سادات بارهه و از اهالى بدولى بلوك مظفرگره بود . بعد از تكميل تحصيلات خود در لكنهو به سمت مفتى رسيد .
در فوريهء سال 1856 م / رجب 1272 ه ق كه حكومت اوده منقرض شد ، وى را به لكنهو خواستند و از مقامش معزول كردند ، و او به زادگاه خود رفت و در همان جا سكونت گزيد . مولانا فردى فقيه و بسيار مقدس بود ، هنگامى كه سلطان العلماء ، فهرست مفتيان مملكت را آماده مىكرد . نام حافظ انور على و نيز ضامن على در آن فهرست وجود داشت .
ضياء اللّه 1098 ه ق / 1656 م 1168 ه ق / 1754 م
ضياء اللّه بن سيد محمّد فاخر حسينى زنگىپورى در سال 1098 ه ق پا به عرصهء وجود نهاد .
وى از بزرگان عهد محمّد شاهى بود و در جهانگير نگر و بنگال ، فقه و حديث و حكمت و فلسفه را به خوبى آموخت و بعد از حدود بيست سال به زادگاه خود بازگشت و بدون رعايت تقيه با جديت كامل به تبليغ دين پرداخت . سيد امجد حسين - مؤلف نسبنامهء زنگىپور - نوشته است كه وى مسايل اصول و فروع دين را در آن منطقه رونق بخشيد .
نواب عبد اللّه بن شيخ محمد قاسم عالم غازىپور ، تعليم و تربيت فرزند خود نواب فضل عليخان را به او سپرد . مولانا ضياء اللّه در 4 محرم 1168 ه ق وفات يافت .
تأليفات او از بين رفتهاند و از ميان شاگردان وى ، سيد عطا حسين و سيد وجاهت حسين به شهرت رسيدند .