وى به احمدنگر آمد و در مدت اقامت دهسالهء خود از مقام وزارت صلابت خان سرفراز بود .
در جمادى الاول سال 997 ه ق به قتل رسيد .
سيد صادق لكنهوى 1258 ه ق / 1842 م
مولانا سيد محمّد صادق سلطان العلماء فرزند مولانا سيد محمد بن غفران مآب هوشيار ، عابد ، واعظ و مبلّغ بود . در وعظ تأثير و جاذبه داشت . در رد عقايد مسيحيان يگانه بود . وى در 4 رجب 1258 ه ق مطابق 12 اوت 1842 م از اين جهان ديده فروبست و در حسينيهاى كه پدرش ساخته بود مدفون گشت .
كتاب تأييد المسلمين فى اثبات خاتم النبيين و الرد على المسيحيين و همچنين قاطع الاذناب و نيز قامع النصاب از آثار اوست . اين كتابها به خط مصنف در كتابخانهء ممتاز العلماء لكنهو موجودند .
صادق بن عباس 1290 ه ق / 1873 م
مولانا صادق بن عباس كشميرى يكى از شاگردان مولانا سيد على كشميرى و سيد العلماء سيد حسين بود كه در علوم دين مهارت داشت و در سال 1290 ه ق درگذشت .
صدرا شيرازى ، لاهورى 900 ه ق / 1414 م
حكيم صدرا فرزند حكيم فخر الدّين شيرازى بود و اجدادش از اولاد طبيب مشهور عهد جاهليت عرب حارث بن كلاه به شمار مىرفتند . حكيم صدرا در لاهور ، دهلى و كشمير معقولات را تدريس مىكرد . او به فلسفه و منطق رونق بخشيد .
وى به هندوستان رفت و جهانگير شاه او را به لقب مسيح الزمان ملقب ساخت و مىگويند كه منصب سههزارى را نيز يافته بود .
شاه جهان با عنايت خاص ، او را به منصب دبيرى گماشت . وى در سال چهارم جلوس شاه به حج رفت و بعد از چهار سال مراجعت نمود . او چهل رأس اسب تقديم شاه كرد و شاه نيز در عوض منصب قبلى را به او واگذار و يك رأس فيل و بيست هزار روپيه و حكومت سورت و نواحى آن را به وى اعطا كرد .