زين العابدين موسوى 1280 ه ق / 1863 م 1317 ه ق / 1900 م
مولانا سيد زين العابدين بن مولانا سيد محمد وزير بن مفتى محمد عباس كه به مناسبت ولادت وى جناب مفتى اين قطعه را دربارهء او سرود :
به ميلاد فرزند فرزند ناظم * كه او هست چشم و چراغ محمد
برآمد ز تاريخ يك طرح رنگين * دميده گلى نو ز باغ محمد
1280 ه ق
وى شاگرد مولانا سيد محمد و تاج العلماء مولانا على محمد بود ، رسالهاى دربارهء فقه استدلالى نوشت ، در يكى از مدارس علوم دينى تدريس مىكرد .
وى فردى بسيار مقدس و محترم و از نظر خاص و عام مكرم بود . در شهر پتنه زندگى مىكرد و انجمن علمى آن شهر براى او احترام قايل بود ، وى استعداد شعر داشت و بديههسرايى را به ارث برده بود . او در جوانى پس از پدرش وفات يافت ، تاريخ وفاتش در تكملهء نجوم السماء شوال 1317 ه ق نوشته شده است . در اجازهنامهء تاج العلماء از مولانا زين العابدين به عنوان يك مجتهد ياد شده است .
تأليفات او عبارتند از : منابع الافاضات فى الجهر و الاخفات در فقه كه به وسيلهء نواب ولايت عليخان به چاپ رسيده است .
زين العابدين بتالوى 1252 ه ق / 1836 م 1324 ه ق / 1906 م
سيد زين العابدين بخارى بن فضل على ، مناظر و خطيب بتاله بلوك گورداسپور پنجاب بود ، براى تبليغ و اشاعهء دين و مناظره با مخالفان به مناطق دوردست سفر مىكرد و تا كشمير رفت . او از علوم منقول بااطلاع بود .
تاريخ ولادت وى سال 1836 م و تاريخ وفات او 1906 م است .
تصانيف او عبارتند از : براهين الانصاب ( اردو ) ، اعانة السادات ( اردو ) .
سيد كلب حسين بخارى فرزند اوست .