ر
راجو بن حامد بخارى ( راجن شاه ) 950 ه ق / 1544 م 1000 ه ق / 1591 م
از صدها سال پيش « راجنپور » مركز تعليم و تربيت شيعه بود . مجاهدى بزرگ و فردى نامور به نام سيد محمد راجو بن حامد حسينى يكى از فرزندان سيد جلال شاه بخارى به شمار مىرفت .
وى اسلام را در سند و مولتان تبليغ و از تشيع حمايت كرد ، راجو شاه آشكارا مردم را به دين محمّد صلّى اللّه عليه و آله دعوت كرد و علوم اسلامى را توسعه داد ، عقايد و اعمال مردم را اصلاح كرد و آموختن علوم دينى را در خاندان خود لازم دانست . از فرزندان وى سيد محمّد باقر ، در گذشتهاى نه چندان دور علوم جعفرى را در سراسر پنجاب اشاعه داد و مردم را به تزكيهء نفس و تقوا تشويق كرد .
سيد محمد راجو فردى نيك نهاد ، پاك طينت ، سخى ، دلير و صاحب كرامات بود . وى به مردم بلوچستان تعليم مىداد و آنان را به اطاعت از مذهب شيعه واداشت و شهرتش تمام نقاط دوردست رسيد . در آن زمان همايون پادشاه بر تخت سلطنت دهلى جلوس كرده بود . براى همفكرى و يا به سبب ديگر ، همايون خواست كه با راجو ملاقات كند . پادشاه وقتى خبر ورود راجو شاه را شنيد ، آماده استقبال شد ، سوارى طلب كرد اما مخدوم الملك ملا عبد اللّه مانع شد و عليه سيد راجو سخنرانى كرد و او را رافضى خواند و از اين طريق پادشاه را متوجه ساخت كه اگر از او استقبال كند دون شأن اوست و بر خلاف دين است . همايون اگرچه به گفتهء او اعتنا نكرد ولى چون تازه به حكومت رسيده بود از استقبالش خوددارى كرد . سپس خانخانان و شهزاده اكبر