به نان خشك و خالى و لباس معمولى و كمقيمت و بطور كلى به يك زندگى ساده عادت كرده بود و از تجملات و شهرت طلبى دورى مىجست تا آنجا كه مسيحى ، هندو ، سنى و شيعه همه با جان و دل او را دوست مىداشتند . قرآن مجيد و احاديث كتاب كافى را از حفظ بود .
پدر مولانا حكيم گوهر عليخان بارهوى طبيبى معروف بود . مولانا ذاكر حسين در پهرسر به دنيا آمد و چون پدر و خانوادهاش در آنجا سكونت داشتند ، ذاكر حسين نيز در همان جا به كسب علم پرداخت و پرورش يافت . بعد از فراگرفتن علوم جديد و قديم و طب به خدمت خلق و دين مشغول شد . وى از حافظه و ذكاوت سرشارى برخوردار بود . بسيار خوشخط ، نكتهسنج و نيز شاعر برجستهء زبان فارسى بود و در قرآن و تفسير مطالعات وسيعى داشت و به زبان عربى حاشيهاى بر قرآن كريم نوشت ، ساير تصانيف و تعليقات وى از بين رفته است . بااينهمه ، مثنوى درّ مكنون او به چاپ رسيده و بعلاوه به زبان انگليسى نيز مطالبى نوشته است .
مولانا در اواخر عمر به لكنهو آمد و سرانجام در باغ نذر در سن حدود شصت و پنجسالگى دار فانى را وداع گفت و در خانهء خود به خاك سپرده شد . تاريخ وفاتش اول رجب 1349 ه ق است .
از فرزندان او مىتوان مرحوم محمّد ذكى و مرحوم آقا بارهوى زاهد حسين را نام برد .
ذاكر على جونپورى 1211 ه ق / 1796 م
در خاندان مفتى ابو البقا در « جونپور » عالمى بزرگ و نامور به نام مولانا ذاكر على به دنيا آمد و نزد علماى همان شهر مانند مولانا سيد محمّد عسكرى و مولانا عبد العلى بن على عظيم ، علوم دين ، ادب ، عربى و فارسى را فرا گرفت و به اخذ مدارك نايل گشت . مدتها در لكنهو زندگى كرد و كرنل بيلى ، ناظم لكنهو نزد وى درس مىخواند . در اواخر عمر به جونپور رفت و در روز سهشنبه 23 محرم 1211 ه ق وفات يافت و در قبرستان محلهء مفتى مدفون گشت .
تصانيف او عبارتند از : تفسير بعضى از آيات قرآن كريم به نام ذريعة المغفرة ؛ ترجمهء شرايع الاسلام به زبان فارسى .
ذاكر على سنديلوى 1250 ه ق / 1834 م
مولانا ذاكر على بن اكر على بن حمد اللّه در « سنديله » به دنيا آمد ، نزد پدر و عمويش به تحصيل علم پرداخت و در جوانى در آب غرق شد و دار فانى را وداع گفت .