هنگام قرائت قرآن در مسجد حامد عليخان در دهلى حاضر مىشدند ، عابران و مسافران مىايستادند و به صوت او گوش فرا مىدادند و مسحور او مىشدند .
مولوى محمد حسين از سيد بهادر عليشاه ( جد ذو الفقار عليشاه ) كه از اهالى جلالپور جتان بود نقل مىكند كه وى وقتى كه از لاهور مىگذرد ، مردم را در اطراف مسجد مىبيند كه به صداى قارى گوش فرا مىدهند . هنگامى كه وارد مسجد مىشود مشاهده مىكند كه جعفر على مشغول خواندن قرآن است .
علامه كنتولى مىنويسد : قارى سيد جعفر على به لكنهو آمد و جلسهء قرائت قرآن در منزل ممتاز العلماء برگزار شده بود . علما و طلاب همگى در آن جلسه شركت داشتند . قارى سورههاى الدهر و الرحمن را تلاوت كرد آنچنانكه همگى شگفتزده شدند و حكيم مشتاق احمد سهارنپورى حنفى نيز در آن جلسه حضور داشت و تحسين كرد . صغير احمد گفته است كه قرائت او نه فقط در هندوستان ، بلكه در عربستان هم مورد پسند مردم بود . وقتى مولانا جعفر على به حج رفته بود در اجتماع قاريان ، قرآن را چنان قرائت كرد كه همگى شگفتزده شدند .
هنگامى كه سادات جارچه در جهاد آزادى سال 1857 م به زندان فرستاده شدند وى نيز در ميان آنان بود . در موقع نماز ، دستبند و زنجير را باز مىكرد و بعد از نماز دوباره به دست و پا مىبست . وقتى سادات از زندان رها شدند وى در نهايت عسرت زندگى مىكرد . مسلمانان براى او مقدارى پول جمع كردند . وقتى كه او از اين موضوع خبردار شد گفت : من جارچه را ترك مىگويم و جاى ديگرى مىروم . سپس آنجا را ترك كرد . وى از احكام شريعت سرسختانه پيروى مىكرد . در مقابل مسايل شرعى و حقگويى ، از نظر او خويش و بيگانه يكسان بود . وى در مدرسهء نواب فضل عليخان بهادر اعتماد الدوله ، در شعبهء شيعه مدرس اول بود و در مدرسهء منصبيه بيروت نيز سمت مدرس اول را داشت ، اما پس از چندى عزلت اختيار كرد . بنيانگذار كالج علىگره او را براى تدريس ادبيات عرب دعوت كرد ، ولى نپذيرفت .
جعفر على فردى محتاط ، قانع ، عابد و زاهد بود و در خوردن غذا قناعت مىكرد . وى به حج و زيارت هم مشرف شده بود .
با آقا محمد باقر ، مدير « روزنامهء اردو دهلى » اختلاف پيدا كرد و بين حاميان دو طرف مناظراتى صورت گرفت و هريك از گروههاى طرفين به نامهاى باقرى و جعفرى مشهور شدند .
مولانا جعفر على از محركان و بانيان حركت در امور دينى دهلى بود و قبل از وى در دهلى فضاى تقيه و خوف وجود داشت . وى در كالج دهلى استاد الهيات در بخش شيعه بود .
مطلع انوار ( احوال دانشوران شيعه پاكستان و هند ) ( فارسي ) — صفحة 172
مساهمون: سيد مرتضى حسين صدر الافاضل
ص١٧٢