جعفر حسين محمّدآبادى لكنهوى 1260 ه ق / 1844 م 1332 ه ق / 1913 م
وى از فرزندان عالم معروف لكنهو ، استاد العلماء مولانا احمد على « 1 » محمدآبادى به شمار مىرفت .
نام او سيد بنده رضا معروف به جعفر حسين بود . تاريخ ولادتش نهم رمضان سال 1260 ه ق نوشته شده ، علوم دينى را نزد علماى لكنهو به پايان رسانيد . چندين بار به حجاز و عراق و ايران سفر كرد . وى به مطالعه و عبادت و رياضت علاقهمند بود و در مدرسهء سلطان المدارس تدريس مىكرد .
چهرهاى نورانى و اخلاقى خوش داشت و از لحاظ مراتب علمى به جاى پدرش نشست ، سرانجام پس از عمرى طولانى در 16 شعبان 1332 ه ق در لكنهو وفات يافت و در حسينيهء غفران مآب دفن شد . كتابخانهاى نفيس از او به يادگار ماند .
جعفر حسين شاه 1290 ه ق / 1873 م 1360 ه ق / 1941 م
سيد جعفر حسين شاه بن مرحوم سيد مير جعفر در قريهء استرزئى پايان از توابع كوهات متولد شد . تعاليم دينى را در محضر پدر آموخت و سپس در امتحان متوسطه شركت كرد . در يك دبيرستان به عنوان معلم نقاشى ، مشغول كار شد ، وى طبيعتا ديندار و سرشار از ذوق مذهبى بود .
در سال 1926 م با حجة الاسلام ميرزا يوسف حسين ملاقات كرد و در محضر وى عربى را آموخت و علاوه بر آن در ديره اسماعيل خان و پاراچنار از محضر وى بهرههاى فراوان برد .
تبليغ دين اسلام از خصوصيات خانوادگى او به شمار مىرفت و ترجمهء قرآن مجيد به زبان پشتو از خدمات چشمگير او بوده است . وى به زبانهاى عربى ، فارسى ، انگليسى و نيز مطالعهء تاريخ ، مذهب و عرفان علاقهمند بود . علاوه بر زهد ، تقوا و خوشاخلاقى از شعراى زبان پشتو به شمار مىآمد . مراثى و اشعار ديگر او شهرت يافت . سرانجام بعد از چهار سال زحمت مداوم ترجمهء منظوم قرآن مجيد را به زبان پشتو به پايان رسانيد . اين ترجمه به چاپ رسيده است .
سوگندعلى نوشته است كه تخلص جعفر حسين « ريختونى » بود كه به معنى « راست باز » است .
هامش
( 1 ) - ر ك : احمد على .