بنياد على ، ممتاز الافاضل 1390 ه ق / 1970 م
مولوى بنياد على ممتاز الافاضل و خطيب مدرسة الواعظين در لكنهو ، گجرات ، پنجاب و بنگلور بود . وى از اهالى « شكارپور از توابع بلند شهر » و از علما و خطباى مشهور به شمار مىرفت و در حدود سال 1970 م وفات يافت .
بهادر شاه اول 1053 ه ق / 1643 م 1124 ه ق / 1712 م
اگرچه مذهب پادشاهان و سياستمداران همان قدرت آنهاست ، اما آنها برتريها و اعمال دينى خود را بههرحال به يك مذهب بخصوص وابسته مىكنند و بر همين اساس آنان را شيعه يا سنى مىگويند . در طول تاريخ شبه قارهء هند ، سلاطين تيمورى را معمولا سنى گفتهاند اگرچه شاهزاده حيدر شكوه دربارهء شيعه بودن آنان دو كتاب نوشته است :
1 - مثنوى شوكت حيدرى ( فارسى ) . 2 - رسالهء علم حيدرى ( فارسى چاپى ) .
دربارهء سلطان حسين ميرزا تيمورى به سبب عنايت او به تصوّف و عقيدهاش به ائمّهء اهل بيت عليهما السّلام احتمال دارد كه شيعه باشد ، شيعه بودن همايون و بيرم خان بالاتفاق ثابت شده است . در دربار اكبر شاه مناظرهء مذهبى و وجود شيعيان مانند حكيم ابو الفتح گيلانى ، حكيم فتح اللّه شيرازى ، ملا احمد تهتهوى و ملا نور اللّه شوشترى و ديگر علما و افاضل اهميّت مذهب شيعه را ثابت مىكند . آصف خان ، وزير جهانگير شاه و ملكهء او نورجهان از شيعيان معروف بودند . اگرچه يقين است كه جهانگير تحت تأثير اهميّت سياسى شيخ احمد سرهندى قرار گرفته بود ، و قاضى نور اللّه شوشترى را شهيد كرد . همچنين همايون نيز از تشيّع به دور بود ، اگرچه در آن دوره علما و فقهاى شيعه در دار الخلافه بسيار مورد احترام بودند . فقهايى مانند ملا سعيد اشرف مازندرانى و ملا شفيعا در دربار نفوذ داشتند . پسران و دختران پادشاهان ( شاهزادگان ) تحت تربيت علماى شيعهمذهب بودند . شاه جهان براى تعليم و تربيت شاهزادگان تسهيلات بسيار مناسب فراهم كرده بود . پسران وى بسيار تحصيلكرده بودند . داراشكوه عالم تصوف و فلسفهء هندى بود ، اورنگ زيب عالمگير مشتاق علوم اسلامى و حامى مذهب بود . وى قرآن را شرف خود مىدانست ، كتاب عظيم فقه حنفى به نام « فتاوى عالمگيرى » را به مسئوليت خود مرتب كرد . از آنچه در نامهها و وصيتنامهها آمده ثابت شده است كه وى حنفى متعصب و از مذهب تشيّع متنفر بود اما بعد از روابط دوستانه و يا مخالفتآميز امراى شيعه و حكومتهاى