شيعهمذهب ، وى نيز شيعه شده بود و در آخرين وصيتنامهء خود احكام شيعه را قبول كرده و بهادر شاه را رازدار خود دانسته بود .
بهادر شاه كه در ابتدا نام او معظم بود در 3 رجب سال 1053 ه ق از بطن نواب بايى دختر راجه راجو حاكم كشمير به دنيا آمد . عالمگير براى تعليم و تربيت اين پسر استادان ممتاز را تعيين كرده بود چنانكه وى در قرائت ، تجويد ، تفسير و حديث مهارت پيدا كرد ، قرآن را طورى تلاوت مىكرد كه شنوندگان را تحت تأثير قرار مىداد ، به مطالعهء تفسير بسيار علاقهمند بود . به زبان عربى مانند اهل زبان تسلط داشت ، در حديث چنان متبحر بود كه مورخان او را « قدوة المحدثين » مىگويند .
وى استاندار استانهاى كابل ، دكن و بنگال شد و در جنگ عليه حيدر شاه سرپرستى ارتش را برعهده داشت . در همان زمان به سبب نارضايتى پادشاه تحت نظر قرار گرفت و زندانى شد .
بعد از وفات نواب بيگم ( مادر معظم شاه ) در 2 ذيقعدهء سال 1102 ه ق از زندان رهايى يافت و به فرمانروايى ايالت پنجاب منصوب شد .
در سال 1109 ه ق استاندار كابل شد . اورنگ زيب عالمگير در 18 ذيقعدهء سال 1118 ه ق وفات يافت . شاهزادهء معظم اين خبر را در كابل شنيد . در 30 محرم سال 1119 ه ق تاج شاهى را بر سر گذاشت و پادشاهى خود را اعلام كرد و خود را به نام قطب الدّين شاه عالم بهادر شاه پادشاه غازى ملقب ساخت .
وقتى به لاهور آمد و بر تخت سلطنت جلوس كرد و فرمان داد كه هنگام خطبه خواندن در مساجد ، همهء اسامى مروجه را خارج كنند و اسامى دوازده امام را بخوانند .
روز جمعه همينكه اسامى ائمهء اثنى عشر در خطبه خوانده شد قيامت به پا شد ، خطيبى را كشتند و خطيب ديگرى را به رسوايى كشيدند . امرا و بزرگان و علماى اهل سنت واكنش شديدى از خود نشان دادند و پادشاه مجبور شد كه فرمان را پس بگيرد . چون مرهتهها ، سيكها و راجاهاى هندو ياغىشده ، شاهزاده محمّد اعظم و شاهزاده كامبخش نيز عليه پادشاه قيام كرده بودند ، بنابراين براى ايجاد نظم در مملكت و فرونشاندن جنگهاى فرقههاى داخلى فرمان خود را پس گرفت اما با افرادى مانند نعمت خان عالى و امرا و علماى ديگر روابط خود را برقرار داشت و به هر صورت مذهب خود را محفوظ نگهداشت . در تذكرههايى مانند نزهة الخواطر ، تبحر مسلم بهادر شاه و در تواريخ ديگر دربارهء مذهب شيعه بهطور مفصّل اشاره رفته است .
بهادر شاه در هفتاد و سهسالگى روز دوشنبه 21 محرم سال 1124 ه ق درگذشت و در دهلى
مطلع انوار ( احوال دانشوران شيعه پاكستان و هند ) ( فارسي ) — صفحة 148
مساهمون: سيد مرتضى حسين صدر الافاضل
ص١٤٨