بسيار تيزهوش بود . صدر حسين روضه را به سبك قديم مىخواند و در خواندن « مختارنامه » شهرت داشت . وجه تسميهء كاظمينى به اين مناسبت بود كه فرزند عاليقدر وى ، احمد حسن در محلهء كاظمين لكنهو زندگى مىكرد . وى علاوه بر مدرك صدر الافاضل حوزه ، مدارك دولتى و انگليسى را هم به دست آورده بود و در دانشگاه شيعه ، علوم اسلامى را تدريس مىكرد .
به نظم و نثر عربى تسلّط داشت . قصايد و مراثى مىسرود . كتابى از او به زبان اردو به نام سوانح حيات ناصر الملة ، چاپ شده كه در نزد من موجود است . علاوه بر اين مديريت مجلهاى به نام الاديب را برعهده داشت .
از لكنهو به كميالا ، يوگاندا و آفريقاى شرقى رفت و در آن مناطق مدت ده سال به خدمات دينى پرداخت و سرانجام در سال 1962 م به كراچى آمد و به عنوان مدرس اول در مدرسة الواعظين كراچى شروع به كار كرد و در 15 اكتبر سال 1964 م در روز پنجشنبه وفات يافت .
احمد حسين زنگىپورى 1246 ه ق / 1830 م 1272 ه ق / 1856 م
ملا احمد حسين بن سيد كرم حسين زنگىپورى در زنگىپور ( بلوك غازىپور ، هند ) در سال 1246 ه ق متولد شد . همراه با پدرش به فيضآباد رفت و قطبى و شرائع الاسلام را به پايان رسانيد . پدرش در سال 1262 ه ق درگذشت و ناچار به لكنهو آمد و شرح لمعه و اصول كافى را در محضر سيد حسين و نيز اصول فقه را در نزد قائمة الدّين ياد گرفت . ولى اللّه و تراب على به سبب استعداد و هوشى كه داشت او را به عنوان شاگرد رشيد خودشان پذيرفتند و به وجود او افتخار مىكردند .
مىگويند در سيزدهسالگى براى به دست آوردن « علم تسخير » سه سه ساعت در درياى گهاگر رياضت كشيد ، اما وقتى كه فهميد اين عمل حرام است از اين كار دست كشيد . وى فردى پاك سرشت ، پرهيزكار و خوشباطن بود .
در اول ذىالحجّه 1272 ه ق در لكنهو درگذشت .
تصانيف او عبارتند از : 1 - حاشيه شمس بازغه ( عربى ) 2 - شرح تهذيب المنطق .