پسرش عامر را « ماء السماء » و جدش حارثه را « غطريف » مىگويند و به گفتهء برخى ، از اين رو به او مزيقيا مىگويند كه او هر روز لباسى مىپوشيد و سپس آن را پاره مىكرد تا ديگرى نپوشد ؛ « 1 » و از اين جهت به پسرش ماءالسماء مىگويند كه به گفتهء سهيلى ، گشاده دست بود و براى ايشان حكم ابر بارانزا را داشت .
عمرو بن عامر ، مالك « مَأْرَب » ؛ يعنى سرزمين سبأ در يمن بود كه خداوند ، همچنان كه در كتاب گرانقدر خود اشاره كرده ، مردمان آن را پراكنده و هلاك كرد و آنها را از يكديگر دور ساخت و به سيلابى ويرانگر ، آن جا را ويران كرد . قرآن كريم مىفرمايد :
لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتانِ عَنْ يَمِينٍ وَ شِمالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَ اشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ * فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ
« 2 » ؛ « مردم سبا را در مساكنشان عبرتى بود : دو بوستان داشتند ؛ يكى از جانب راست و يكى از جانب چپ . از آن چه پروردگارتان به شما روزى داده است بخوريد و شكر او بجا آريد . شهرى خوش و پاكيزه و پروردگارى آمرزنده * اعراض كردند ، ما نيز سيل ويرانگر را بر آنها فرستاديم . . . »
در معناى عرم [ در آيه ] اختلاف نظر است ؛ برخى آن را صفت سيل مىدانند ، برخى نيز آن را اسم درهاى مىدانند . گفته شده كه نام سدِّ عارم است كه آن را از سيل در امان مىداشت و براى مردم آب ذخيره مىكرد و هرگاه مىخواستند ، آب آن را مصرف مىكردند . اين سد را سبأ بن يشجب بن يعرب بن قحطان بنا كرد ، و گفته شده كه آب هفتاد دره را به آن سوق داد و پيش از تكميل آن ، وفات يافت و پس از وى ، شاهان حِمْيَر آن را به اتمام رساندند . و بنا به روايت مسعودى ، « 3 » اين سدّ را لقمان بن عاد اكبر ساخته است . او
هامش
( 1 ) . الروض الانف ، ج 1 ، ص 21 .
( 2 ) . سورهء سباء / 15 و 16
( 3 ) . در اين روايات ، مبالغهء آشكارى وجود دارد ، زيرا آثار به جاى مانده در شبهجزيره ، دلالت بر اين دارد كهسرزمين سبأ ، بنا بر آن چه در روايتهاى تاريخى و منابع مختلف به آن اشاره شده ، قسمت كوچكى از يمن بود .