داستان در كتابى به نام « آكام المرجان فىاحكام الجانّ » « 1 » آمده و متن آن از اين قرار است :
از شيخ العلامه شمسالدين ابوعبداللَّه محمدبن ابوبكر حنبلى نقل شده كه گفته است : اين حادثه عيناً در مكه در سالى كه اين چشمه به آب رسيده ، اتفاق افتاد و امام حنبلىها در مكه كه خود اين چشمه را به آب رساندهبود ، به من چنين خبر داد : نجمالدين خليفةبن محمود گيلانى كه شخصاً اين كار را بر عهده گرفته بود ، مىگويد : وقتى به محل حفر ( قنات ) رسيديم يكى از حفّاران از پايين قنات بالا آمد . او به شدّت ترسيده بود و سخن نمىگفت . او مدت درازى سكوت كرد ، پس از آن شنيديم كه مىگفت : مسلمانان ! سزاوار نيست كه بر ما ستم روا داريد . من به او گفتم : چگونه بر شما ستم كردهايم ؟ گفت :
ما ساكنان اين زمين هستيم و به خدا سوگند كه در ميان اينان جز من ، كسى مسلمان نيست .
من آنها را پشت سر خود به زنجير انداختم و گرنه به شما آزار مىرساندند . آنان مرا نزد شما فرستادند تا به شما بگوييم كه نمىگذاريم از اينجا عبور كنيد ؛ چرا كه اين آب ( چشمه ) در زمين ما قرار دارد . مگر آنكه حق ما را به ما باز دهيد . گفتم : حق شما چيست ؟
گفت : گاوى را بگيريد و آن را به بهترين شكل بياراييد و بپوشانيد و در داخل مكه بگردانيد و به اينجا برسانيد . در اينجا آن را بكشيد و خون دست و پا و سر آن را در چاه عبدالصمد براى ما بياندازيد و با بقيهء آن هركار خواستيد بكنيد و اگر چنين نكنيد ، نمىگذاريم از اين جا آبى بيرون آيد . به او گفتم : باشد اين كار را مىكنم . مىگويد : در اينجا آن مرد به هوش آمد و صورت و چشمان خود را پاك كرد و در همان حال مىگفت : لا إله الّا اللَّه . من كجا هستم ؟ مىگويد : آن مرد برخاست . من به خانهء خود رفتم وقتى صبح ( فردا ) شد و ( از خانه ) بيرون شدم تا به مسجد بروم ، مردى را كه نمىشناختم
هامش
( 1 ) - اين كتاب تأليف قاضى طرابلس در شام ، بدرالدين ابوعبداللَّه محمدبن عبداللَّه شبلى حنفى ( 755 - 769 ه . ) است . شرح حال او در منابع زير آمده است : « الدرر الكامنه » ، ج 4 ، ص 107 ؛ « الوافى بالوفيات » ج 3 ، ص 378 ؛ « تاجالتراجم » ، ص 63 ؛ ابنشهبه « الاعلام بتاريخ اهلالاسلام » ( خطى ) ج 1 ، ص 1195 ؛ « السلوك » ، ج 3 ، ق 1 ، ص 167 ؛ عقدالجمان ، ق 1 ، ج 24 ، ص 155 ؛ « المنهل الصافى » ، ج 5 ، ص 56 ؛ « النجوم الزاهرة » ، ج 11 ، ص 100 ؛ « كشفالظنون » ، ج 1 ص 141 و ج 2 ، ص 1632 - 1609 ؛ هدية العارفين ، ج 2 ، ص 164 ، الاعلام ، ج 7 ، ص 12