- چاهى نيز متعلق به او در ميان بوستانهايى كه در طرف شعب بياضيّه واقع است .
- چاهى در پشت سقاخانهء ابنشداد كه پيشتر از آن ياد شد .
- چاهى در بوستان منسوب به ابنفُطَيس كه روبهروى اين سقّاخانه است .
- چاه ديگرى نيز روبهروى معابده هست كه در آن آب وجود دارد و به آن « امّ قرنين » هم گفته مىشود .
- چاهى خشك در جايى كه به آن « خرمانيه » مىگويند و همانند « أودان » در ابتداى معابده بر جاده و سمت راست كسى است كه رو به مكه پايين مىآيد .
- چاهى كه به آن « بئر آدم » مىگويند و سمت راست طرف منا قرار دارد و بر جاده اصلى واقع نيست ؛ از جمله كسانى كه اين چاه را بازسازى كردهاند ، امير شيخون عمرى ناصرى است كه در سال 758 اين كار را انجام داد .
- چاهى كه به آن « بياضيه » مىگويند .
- چاه ميمونبن حضرمى برادر علاء « 1 » بن حضرمى است كه در حال حاضر در سقاخانه معروف به سبيل السِّتّ در جادهء منا واقع است و بنا به نوشتهاى به خط عبدالرحمانبن ابىحرمى مكى بر روى سنگى كه در اين چاه بوده ، مظفر حاكم اربل در سال 604 آن را بازسازى كرد و به نام بئر ميمون حضرمى معرفى نمود . البته مطالبى ديدهام كه بر اساس آنها برخى بئر ( چاه ) ميمون را در جادهء وادى مرّ ظهران مىدانند كه درست نيست .
- چاهى روبهروى بركهء سَلَم در سمت چپ كسى كه به منا مىرود .
- چاهى كه به آن بئر النجار مىگويند و به نام معلّم عبدالرحمانبن عقبهء ملكى معروف است و در سمت چپ كسى استكه به طرف منا مىرود . اين چاه را نيز امير شيخون در سال 757 بازسازى كرد و پس از وى امير جركتمر ماردينى « 2 » ( وزير دربار ) در
هامش
( 1 ) - خليفه عمربن خطاب او را والى بحرين كرد و در سال 21 ه . وفات يافت . نك : تاريخ خليفةبن خياط ، ص 154
( 2 ) - متوفاى پيش از 770 ه . نك : الدرر الكامنه ، ج 1 ، ص 535 - 534 ، شماره 1448