طواف كعبه پرداخت و پشت مقام ( ابراهيم عليه السلام ) دو ركعت نماز خواند و پس از آن چنبر زد و دُمِ خود را به روى خود انداخت و به آسمان رفت و از چشمها ناپديد شد . در تاريخ ازرقى روايت شده كه پرندهاى ، هفتهها بر روى دوش حجاج به طواف پرداخت و آنها پرنده را مىديدند و پرنده با ايشان انس گرفته بود ، سپس پرواز كرد و از مسجدالحرام خارج شد . اين اتفاق در بيست و هفتم ذى القعده سال 226 صورت گرفت . « 1 »
طواف ، براى بهپاداشتن ذكر خدا است
در « مُسند » دارمى با سند صحيح از عايشه روايت شده كه گفت : طواف كعبه و رمى جمره و سعى ميان صفا و مروه ، براى اقامهء ذكر خدا وضع گرديد . و همچنين در آنجا از عايشه به نقل از پيامبر صلى الله عليه و آله روايتى در همين معنا آمده است .
محبّ طبرى اين روايت را در « القرى » آورده و به پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت داده و پس از « ذكر خدا » افزودهاست : هرچند اينذكر ، با قول همراه نباشد . سپسمىگويد : بهتر آن است كه طواف كننده و تلاوت كننده صدايش را بيش از اندازهاى كه خود بشنود ، بلند نسازد تا حواس ديگران را پرت نكند و در اين مورد استدلال كرده و سپس گفته است : طواف كننده شامل هر كسىاست كه در مسجد و نزديك محل طواف قرار داشته باشد و بهتر آن است كه به هنگام ذكر ، صداى خود را بلند نكند تا حواس طواف كنندگان را پرت نسازد .
ثواب نگاه به كعبه
در اين باره ، حديث ابنعباس به نقل از پيامبر صلى الله عليه و آله در فرود آمدن رحمتهاى الهى نقل شد كه بيست رحمت براى نظركنندگان ( به كعبه ) در نظرگرفته شده است . در تاريخ ازرقى به نقل از عطا روايت شده است كه گفت : از ابنعباس شنيدم كه مىگفت : نگاه كردن به كعبه ، ايمان خالص است . « 2 »
هامش
( 1 ) - اخبار مكه ، ج 2 ، ص 17 - 18
( 2 ) - همان ، ج 2 ، ص 9