تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام ( فارسى ) — صفحة 341

مساهمون:

ص٣٤١
« هركس براى خداوند - عزّوجلّ - حج بگزارد و نزديكى ننمايد و فسق نورزد ، گناهانش آمرزيده مىشود مانند روزى كه از مادر زاده شده است . » اين روايت اتفاقى است و متن آن از « بخارى » نقل شده است . « 1 » در روايتى از مسلم « 2 » آمده است : « هركس به اين خانه آيد و نزديكى نكند و به فسق نپردازد ( از نظر بىگناهى ) مانند روزى مىشود كه از مادر زاده شد » . نسائى « 3 » نيز همين حديث را آورده و گفته است : هركس به حج يا عمره آيد و . . . ( بقيه حديث را آورده است ) . ابن‌عمر و ابن‌عباس گفته‌اند كه « رفث » ( كه در احاديث فوق ، به « نزديكى كردن » ترجمه شد ) همان جماع است . برخى نيز گويند : رفث ، عنوانى براى هر كار بيهوده ، زشت ، دروغ و باطل است و فسوق ( كه به فسق ترجمه شد ) به گفتهء ابن‌عمر و ابن‌عباس ، ارتكاب گناه است . نيز روايتى است كه ابوهريره از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده كه فرمود : « عمره تا عمره ، كفارهء گناهانى است كه در فاصلهء آنها صورت مىگيرد و حج پاك و خالص ، پاداشى جز بهشت ندارد » اين حديث نيز مورد اجماع است « 4 » و معناى « پاداشى جز بهشت ندارد » آن است كه علاوه بر پاك شدن از گناهان ، حتماً راهىِ بهشت نيز مىشود . همچنين روايتى است از ابوهريره كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : حجّ پاك و ناب ، گناهان يك سال را پاك مىكند . اين روايت را ابن‌حِبّان در « صحيح » خود آورده است . و از جمله حديثى به نقل از عمروبن عاص و به روايت مسلم از پيامبر است كه فرمود : « حج ، ( گناهانِ ) پيش از خود را ويران مىسازد » . از جمله روايتى است از ابن‌مسعود از پيامبر صلى الله عليه و آله - كه ترمذى « 5 » آن را روايت كرده و نسائى « 6 » و ابن‌ماجه « 7 » در سنن خود آن را
هامش
( 1 ) - صحيح بخارى ، ج 3 ، ص 476 ؛ فى الحج ، باب « وجوب العمره و فضلها » . ( 2 ) - صحيح مسلم ، شمارهء 1349 ؛ فى الحج ، باب « في فضل الحج و العمرة و يوم عرفة » . ( 3 ) - سنن نسائى ، ج 5 ، ص 112 و 115 ؛ في الحج ، باب « فضل الحج المبرور و باب فضل العمرة » . ( 4 ) - اين حديث را بخارى ، مسلم ، مالك ، ترمذى و نسائى آورده‌اند . ( 5 ) - سنن ترمذى ، شمارهء 810 ؛ في الحج ، باب « ماجاء في ثواب الحج و العمرة » . ( 6 ) - سنن نسائى ، ج 5 ، ص 115 ؛ في الحج ، باب « المتابعة بين الحج و العمرة » ، اسناد اين روايت حسن و حديث صحيح است . ( 7 ) - سنن ابن‌ماجه ، ج 2 ، ص 964 ، شمارهء 2887 ؛ باب « فضل الحج و العمرة » .