آداب ورود به كعبه
آداب ورود به كعبه بسيار است ؛ از جمله : غسل كردن ، كه از عبدالكريمبن ابىمخارق روايت شده است ، و نيز كفش و نعلين در آوردن ، كه در سنن سعيدبن منصور از عطا و طاووس و مجاهد در اين زمينه روايت وجود دارد و مالك نيز دخول به كعبه با نعلين و كفش را مكروه دانسته و نظر حنبلىها نيز همين است . ديگر اين كه نبايد چشم به سقف بدوزيم ؛ زيرا حديثى در اين مورد آمده است كه از عايشه روايت شده و حاكم در « المستدرك » « 1 » آن را آورده و گفته است : اين حديث به شرط شيخين صحيح است .
حديث مذكور در باب نهم آمد . بنا به گفتهء محبّ طبرى در « القرى » بهطور كلّى ، بالا گرفتن چشم و نگاه در جهت بالاى درون كعبه ، مكروه دانسته شده ؛ زيرا باعث غفلت و بىتوجهى مىشود و ممكن است ازدحامى پديد آورد كه خود يا ديگران را دچار زحمت كند . « نووى » و ديگران به اين نكته اشاره كردهاند .
( از آداب ) ديگر آن است كه : جز به هنگام ضرورت يا براى امر به معروف و نهى از منكر ، با كسى صحبت نكند . نيز دل و جان به خشوع و خضوع بسپارد و اگر توانست چشم از اشك پرسازد و يا لااقل تظاهر به اين حالت كند . اين دو مورد را محبّ طبرى ذكر كرده كه عين گفتهء او بيان شد .
ديگر آن كه : از هيچ مخلوقى درخواستى نكند . در اين باره روايتى از سفيان بن عُيَيْنه داريم كه مىگويد : هشامبن عبدالملك وارد كعبه شد ، در آنجا سالمبن عبداللَّهبن عمربن خطاب را ديد ، به او گفت : بگو چه درخواستى داشتى ؟ گفت : از خدا شرمم مىآيد كه در خانهء خدا از ديگرى درخواست كنم .
فاكهى نيز اين روايت را به گونهاى آورده كه معلوم مىشود كسى كه طرف هشامبن عبدالملك بوده ( و از او درخواستى نكرد ) ، كسى جز سالمبن عبداللَّه است ؛ زيرا مىگويد : محمدبن ابىعمر نقل كرده كه سفيان بن عيينه گفت : از برخى شنيدم يكى از
هامش
( 1 ) - المستدرك على الصحيحين ، ج 1 ، ص 479