معروف است .
حافظ ابومحمد قاسمبن حافظ ابوالقاسم علىبن عساكر ، خبرى را در فضيلت اهل طائف ذكر مىكند كه محبّ طبرى در « القرى » از وى نقل كرده است و متن آن به نقل از عبدالملكبن عبّادبن جعفر در « القرى » چنين است : از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : نخستين كسانى را كه از امتم در روز قيامت شفاعت مىكنم ، مردم مدينه و مردم طائف هستند .
در وجه تسميهء طائف ، اختلاف نظر است . سهيلى مىگويد : برخى نسب شناسان يادآور شدهاند كه دمُّونبن صدف - كه نام اصلىِ صدف ، مالكبن مالكبن مربعبن كِندَه از حضرموت است - خونى بر زمين ريخت و به طايفهء ثقيف ( كه در محل كنونى طائف زندگى مىكردند ) پيوست و در آنجا اقامت گزيد و به ايشان گفت : آيا مىخواهيد براى شما ديوارى بسازم كه دور تا دور شهرتان را فراگيرد ؟ اين ديوار را ساخت و از آن پس ، طائف ( طواف كننده ) خوانده شد . « 1 » اين خبر را بكرى « 2 » آورده و سهيلى در مورد معرفى دمّون به او اعتراض كرده و مطالبى دربارهء او و پسرش گفته است . ابنكلبى نيز موافق اين سخن ، مطالبى دارد .
در وجه تسميهء طائف همچنين گفته شده كه بنا به گفتهء برخى مفسّران ، جبرئيل آن را به گِرد كعبه طواف داده است ؛ در تفسير اين آيه از سورهء : قلم ؛
فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ نائِمُونَ
« 3 » گفته مىشود كه جبرئيل عليه السلام آن را از جاى خود كند و به مكه آورد و به گرد خانهء كعبه طواف داد و سپس خداوند متعال آن را در جاى امروزى قرار داد ؛ از اين رو طائف نام گرفت . اين نقل قول به اختصار از كتاب سهيلى آورده شد .
مَيُورقى از ازرقى نقل كرده كه طائف به اين خاطر چنين نامى به خود گرفت كه جبرئيل پس از بركندن آن از شام ، با دعاى حضرت ابراهيم خليل عليه السلام به درگاه پروردگار
هامش
( 1 ) - الروض الأُنُف ، ج 4 ، ص 161
( 2 ) - « معجم ما استعجم » ، ج 2 ، ص 557
( 3 ) - قلم : 19