باب ششم : اقامت و وفات در مكّه و فضيلت اهل مكّه و اطراف آن
اقامت در مكه
اقامت در مكه ، در نظر بيشتر علما ، از جمله شافعى ، ابويوسف و محمدبن حسن ، دو شاگرد ابوحنيفه و ابنقاسم شاگرد مالك ، مستحب است . ابنقاسم گفته است : اقامت در مكه همچون مرزبانى و نماز ، باعث نزديكى به خدا مىشود . ابنالحاج مالكى در كتاب مناسكِ خود اين روايت را از وى نقل كرده است . احمدبن حنبل نيز اقامت در مكه را مستحب مىداند ؛ زيرا از وى روايت شده كه گفته است : اى كاش اكنون در مكه اقامت داشتم .
از جمله كسانىكه اقامت در مكه را مكروه مىداند ، ابوحنيفه است . ابنرشد مالكى نيز از يكى از سخنان مالك ، كراهتِ اقامت در مكه را برداشت كرده است . علّت كراهت از نظر كسانىكه بدان معتقدند ، بنا بر گفتهء محبّالدين طبرى در « القرى » ، بيم از ملال و بىتوجهى به مكان به دليل مداومت و يكنواختى و نيز ترس از ارتكاب گناه است ؛ زيرا گناه و معصيت در مكه ، مانند جاهاى ديگر نيست ؛ علّت ديگر كراهتِ اقامت در مكه ، اشتياق بيشتر در صورت فراق و دورى از آن است . ابوعمرو زجاجى مىگويد : هركس در حرم ( مكه ) سكونت يافت و دل به چيزى جز خدا بست ، زيانكار واقعى است .
محبّالدين مىافزايد : احمدبن حنبل ، اقامت و همجوارى در مكه را ، در مورد