صحت نماز مىدانند و قرائت ترجمه را جايز نمىشمارند و اگر كسى با زبان عربى آشنا نيست ، بايد به اندازهاى كه بتواند نمازش را بخواند ، آنرا فرا گيرد ؛ آنها ترك نماز را به هيچ وجه جايز نمىشمارند ، بهگونهاى كه حتى غريق نيز اگر به اشاره هم باشد بايد نمازش را بهجاى آورد ؛ اختلافى كه وجود دارد از جمله آناست كه آنها شرط قرائت يك سورهء كامل بعد از حمد را دارند و بخشى از يك سوره را نمىخوانند . شرط جهر بسم الله الرحمن الرحيم و آزاد گذاشتن دو دست ، شرط عدالت در پيشنماز و پايان بخشيدن به نماز با تسليم را نيز دارند كه مجموعهء اين اختلافها ، از اختلاف ميان مذاهب با يكديگر ، بيشتر نيست .
قبله از نظر آنها ، كعبه و در صورت دور بودن ، به سمت كعبه است .
در مورد روزه نيز مؤلف كتاب يادآور مىشود كه با رؤيت [ ماه ] آغاز و با رؤيت آن پايان مىيابد و مبطلات روزه را برمىشمارد .
نكتهء قابل توجه اينكه اماميه برآنند كه دروغ بستن به پيامبر اكرم ( صلى الله عليه و آله و سلم ) باطلكنندهء روزه و قضا و كفاره آن واجب است ؛ اگر اختلاف ديگرى در اين ميان باشد ، حداكثر شرط عدالت در شهود رؤيت ماه يا شرط زوال شفق مشرقى براى آغاز افطار و بسنده نكردن به غروب خورشيد و در واقع اندكى تأخير در زمان افطار است .
در مورد نمازهاى مستحبى ماه رمضان ، شيعه اماميه عنايت زيادى به آن دارند و در اين راستا به اين حديث صحيح عمل مىكنند كه مىگويد : « بهترين نماز ، نماز مرد در خانهء خويش است ، البته به استثناى نمازهاى واجب . »
در كتابهاى اين فقه به دليل ظرافتهاى شعائر حج ، به حج بيش از ديگران توجه مىشود ؛ از نظر ايشان [ شيعيان ] ، حج در شمار بزرگترين اصول اسلامى است و آنرا جهاد به مال و بدن مىدانند و تارك آنرا در حد كفر بهخدا تلقى مىكنند و برآنند كه مكلف اگر بميرد و حج بهجا نياورده باشد ، دينى است كه بايد به نيابت از وى صورت گيرد ؛ در اهميت اين امر همين بس كه اگر كسى مال متعلق به ميتى بيابد كه حج بر عهدهء اوست و ورثه از اداى آن خوددارى مىكنند ، مىتواند بدون اجازهء آنها هزينه حج
قصة التقريب ، أمة واحدة ، ثقافة واحدة ( سرگذشت تقريب يك فرهنگ ؛ يك امت ) ( فارسى ) — صفحة 279
مساهمون: خسرو شاهى
ص٢٧٩