گفتمان عقلى ، نه احساسى
ما در دارالتقريب طرح علمى جديدى داريم « 1 » كه عبارت است از : « گردآورى احاديثى در ابواب مختلف ايمان ، عمل ، اخبار ، اخلاق و ديگر بابهاى سنت مطهر كه ميان اهل سنت و شيعه متفق عليه است . »
اين طرح بسيار گرانسنگ است و عنوانش نشان از عظمت آن دارد و با توجه به گسترهاى كه در برمىگيرد ، در نوع خود نخستين طرح بهشمار مىرود ؛ تعدد بابها نيز نمايانگر ميزان اثرگذارى آن بر روند تقريب و سمت و سوى مطالعات و پژوهشهاى آينده و نيز تحكيم پيوندهاى علمى و فقهى ميان مذاهب مسلمانان است .
اينك بر آن نيستيم كه اين برنامه را شرح و پيامدهاى آنرا توضيح دهيم ، هدف ما در اينجا پاسخ به اين دو پرسش است : پرسش نخست : آيا ما كه چنين برنامهاى را در نظر گرفتهايم ، نيازهاى آنرا به لحاظ افراد ، وقت و تلاش ، ارزيابى كردهايم ؟
و پرسش دوم : آيا موفقيتهاى فراخوان تقريب در اين مدت كوتاه - كه در مقايسه با عمر فراخوانهايى اينچنين ، چند روزى بيش تلقى نمىشود - ما را از چنين طرحى كه سالهاى طولانى بهطول مىانجامد و نيازمند كوششهاى بسيار سترگى است ، بىنياز نمىسازد ؟
انديشيدن به افراد لازم براى تحقق برنامه ، نخستين شرط موفقيت هر طرحى است و در واقع انديشيدن به اين جنبه بايد پيشدرآمد هرگونه تداركى براى هر طرح و
هامش
( 1 ) . مجله رسالهء الاسلام در شماره 50 خود مقالهاى درباره اين طرح با عنوان : « طرح سترگ علمى شلتوت - قمى » منتشر ساخت كه در بخش پيوستها ، عين آنرا خواهيم آورد .