برخورد عباسيها با امام رضا ( ع )
امام رضا بيست سال يا بيشتر بعد از پدرش زندگى كرد كه ده سال از آن در دوران هارون الرشيد بود زيرا وفات پدر آن حضرت به سال 183 بود و رشيد همچنانكه در تاريخ يعقوبى و جاهاى ديگر آورده به سال 193 ، مرد ؛ طى اين فاصله از آغاز امامت ، امام گرفتار حوادث تلخى بود و هرازگاهى نيز برخى از دار و دستهء حكام وقت و نزديكانشان كه همواره خطر وجود آن حضرت را براى تاج و تختشان ترسيم مىكردند و به اين تصور كه چنين سعايتهايى ، موقعيتشان را تثبيت و تقويت مىكند ، عليه ايشان نزد اربابان خويش ، سمپاشى مىكردند .
در اين رابطه در روايت موسى بن مهران به نقل از جعفر بن يحيى آمده كه گفته است :
از عيسى بن جعفر شنيدم كه به هارون الرشيد به هنگامى كه از « رقة » عازم مكه بود ، مىگفت : سوگندى را بخاطر آور كه در مورد خاندان ابو طالب آن را ياد كردى تو سوگند خوردى كه اگر كسى بعد از موسى بن جعفر مدعى امامت شد آن قدر در زندانش مىاندازى و شكنجهاش مىكنى كه جان بسپارد و اينك اين على فرزند اوست كه چنين ادعايى دارد و دربارهء او هم آنچه كه دربارهء پدرش گفته مىشد ، گفته مىشود .
رشيد خشمآگين به او نگاه انداخت و گفت : آيا مىخواهى همهء آنها را بكشم ؟
موسى بن مهران مىگويد : وقتى اين سخن را از جعفر بن يحيى شنيدم به سوى او ( امام رضا ( ع ) ) رفته صحبتهاى رشيد را به اطلاعش رساندم ، امام ( ع ) فرمود : مرا چه به آنها ؛ به خدا سوگند هيچ كارى نمىتوانند با من بكنند .
برمكيها بيش از همه عليه امام رضا ( ع ) ، دست به تحريك مىزدند آنها خود به