و در مورد حسين بن على بن الحسين ( ع ) ، مفيد در ارشاد خود دربارهاش مىگويد كه او فاضلى پرهيزگار بود كه احاديث بسيارى از پدرش على بن حسين و عمهء خود فاطمه دختر امام حسين ( ع ) كه امام حسين به هنگام خروج از مدينه به سوى كربلا وصيت خود را به وى سپرد نقل كرده است . و از برادرش امام محمد باقر نيز روايت كرده و شيخ طوسى در رجال خود او را در شمار ياران امام باقر و امام جعفر صادق عليهما - السلام ، قلمداد كرده است .
وفات امام زين العابدين در محرم سال نود و پنج و بر اثر مسموميتى كه به دستور وليد بن عبد الملك بن مروان و به اعتقاد بيشتر محدثين و راويان ، اتفاق افتاد و در برخى روايات به نقل از محمد بن شهاب زهرى آمده كه روزى وليد بن عبد الملك به من گفت :
مادام كه على بن الحسين در قيد حيات است من روى آسايش و راحتى نمىبينم او پيش از وفات خود تمامى فرزندانش را گرد آورد و ايشان را به تقواى خدا و اطاعت از برادر - شان امام باقر ( ع ) سفارش كرد همچنانكه در اعيان الشيعة ، آمده كه در همين گردآورى ، به امامت وى پس از خود ، خبر داد .
امام زين العابدين ( ع ) پس از مبارزهاى طولانى و خستگىناپذير به منظور رهايى بشريت از رنجهايى كه مىبرد ، دار فانى را وداع گفت و در طى زندگيش پس از پدر ، همواره فاجعهء كربلا را به ياد مردم مىآورد و براى آن گريه مىكرد تا همچنان جاودانه باقى بماند و آنان را به قيام عليه ظلم و فداكارى در راه خدا ، سوق دهد و آنچنان در شب و روز به عبادت پرداخت كه به سجاد ( بسيار سجدهكننده ) ناميده شد و به زين العابدين ( زينت عبادت كنندگان ) ملقب گرديد و از آنجا كه به پيامبر ( ص ) ( از سوى پدر ) و به كسرى پادشاه ايران ( از طريق مادر ) وابسته بود به نام فرزند خيرتين ، شناخته شد .
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 197
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص١٩٧