عبد الملك بن مروان ، بر اثر مسموميت ، وفات يافت تاريخ وفات ايشان نيمهء اول محرم سال پنجاه و نه هجرى و غير از آن ، ذكر شده است .
از جمله مشهورترين القاب آن حضرت ، زين العابدين ، سجاد ، ذو الثفنات ( داراى پينهها ) ، البكاء ( زياد گريهكننده ) و عابد و از همهء اينها معروفتر زين العابدين است كه به همين نام نيز ناميده مىشد .
و در روايات به نقل از محمد بن شهاب زهرى آمده كه او مىگفت : منادى روز قيامت ندا در مىدهد كه سرور عبادت كنندگان زمان خود برخيزد و آنگاه على بن الحسين ( ع ) برمىخيزد و همچنانكه در تذكرة الخواص ابن الجوزى آمده ، رسول خدا ( ص ) او را بدين اسم ناميد .
و در وجه تسميه ايشان به ذو الثفنات آنچنان كه در حلية الاولياء و كافى كلينى آمده كه امام باقر ( ع ) فرمودند : در پيشانى و سجدگاه پدرم آثار ثابتى وجود داشت كه بر اثر بسيار و درازا كشاندن سجده ، پديد آمده بود و هر ساله آن را مىبريدند و در روايت صدوق آمده كه او پينههاى پيشانى خود را مىكند و جمع مىكرد و وصيت كرده بود كه همراه او در قبرش ، به خاك سپرده شوند و وقتى فوت نمود اين كار را كردند .
و به نقل از امام جعفر صادق در وجه تسميهء آن حضرت به البكاء ( كسى كه زياد گريه مىكند ) راويان روايت كردهاند كه فرموده است : على بن الحسين مدت بيست سال بر پدرش گريه كرد و هر وقت خوراكى در برابرش گذارده مىشد به گريه مىافتاد و يكى از دوستدارانش به ايشان گفت : قربانت گردم اى فرزند رسول خدا من بيم آن دارم كه ( بر اثر گريه فراوان ) هلاك گردى ؛ فرمود : من از غم و اندوه خود به خداى شكوه مىبرم و چيزهايى از سوى خدا مىدانم كه شما نمىدانيد من هرگاه به ياد كشته شدن پدر و برادران و عموزادگانم مىافتم از غم و اندوه ، رنج مىبرم .
و در روايت ديگرى يكى از دوستدارانش به وى گفت : حال وقت آن رسيده كه اندوهت پايان گيرد و گريهات كاهش يابد ، در پاسخ به او فرمود : چه مىگويى يعقوب پيامبر دوازده فرزند داشت و خداوند يكى از آنان را از چشمانش پنهان ساخت و او از شدت بسيارى گريه چشمانش سپيد شد و كمرش خميده گشت حال آنكه فرزندش زنده بود و من در حالى شاهد پدر و برادران و عموها و هفده تن جوان از عموزادگانم بودم كه آنها همچون گوشت قربانى تكه پاره شده بودند و عمهها و خواهرانم را ديدم كه اهل كوفه آنها را احاطه كرده بودند و آنها به گريه و زارى و ناله براى كشتگانشان مىپرداختند
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 124
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص١٢٤