معتقد است كه او باعث اصلى هستى و رابطه جوهرى ميان علت و معلول و حلقهء پيوند دهندهء خدا و انسان است . و به اين نتيجه رسيد كه نويسنده شيعه مذهب هندى امام حسين را داراى ويژگيهاى الهى دانسته كه ما مشابه آن را در معتقدات مسيحيان در مورد حضرت مسيح ، مىبينيم . و موارد ديگرى نيز در كتاب خويش راجع به اين موضوع آورده كه دور از واقعيت است و نشانى از آنها در معتقدات شيعه نسبت به كشته شدن امام حسين وجود ندارد همچنانكه گفتگويى را كه او ميان جبرئيل و پيامبر در مورد زندگى و مرگ ابراهيم نقل كرده در ميان روايات صحيح شيعه ، وجود ندارد و هيچ يك از شيعيان ، بدان پاىبند نيستند و تفسير درست از نظر شيعه و علماء و امامان بزرگوار آنان از آنچه كه چندين بار طى سخن گفتن از سيرهء پربار و سرشار از فداكارى و اخلاق و ايثار و تمامى ارزشهايى كه مقام انسان را در دنيا و آخرت بالا مىبرد ، فراتر نمىرود و عينا همان است كه گفتيم .
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 113
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص١١٣