شيعيان و دههء اول ماه محرم
از همان هنگام كه امام حسين در دهم ماه محرم به شهادت رسيد روزهاى نخست اين ماه براى شيعيان ، همهساله يادآور آن فاجعهء خونين و سوگوارهء درد و غم آنهاست ، امامان شيعه تلاش داشتند تا ياد اين فاجعه و ارزشهاى والايى را كه دربردارد ، در اذهان باقى بماند روايات شيعه حكايت از آن دارند كه امام على بن الحسين ( ع ) همواره اين فاجعه را بخاطر مىآورد و آنچه را كه امويها با پدرش ( امام حسين ( ع ) كردند به ياد مىآورد و آنچنان گريه مىكرد كه لقب گريهكننده به خود گرفت امامان ديگر نيز چنين بودند لذا شيعيان اين روزهاى ماه محرم را روزهاى عزادارى و ماتم و سوگنامهء امام حسين دانسته كه طى آن گرد هم مىآيند و ماجراهايى را كه بر او و خانوادهاش از كشتار و آزار و اسارت رفته بود يادآور مىشوند و بسيارى از آنان همهساله به زيارت قبرش مىروند و تا مدتها هيچ يك از سردمداران حاكم در اين كار با كسى از ايشان مخالفت نمىكردند و مانع اين كارها نمىشدند ، ولى وقتى متوكل عباسى با آن دشمنى و خصومت شديدى كه با علويها داشت ، به مسند قدرت نشست قبر امام حسين را ويران ساخت و مردم را از زيارت آن منع كرد و آنها را در صورتى كه به عزادارى بپردازند يا به زيارت او روند تهديد به قتل و مصادره اموال و دارايىشان كرد .
در تاريخ ابن اثير طى بازگويى حوادث سال 236 آمده است كه متوكل عباسى نفرت و كينه شديدى نسبت به على و خاندانش داشت و وقتى به اطلاعش مىرسيد كه كسى به على و حسين ( ع ) عشق مىورزد ، دستور مىداد اموالش را مصادره و او را به قتل برسانند و مىافزايد كه او به كارگزار خود در مصر نوشت كه خاندان ابو طالب را