بيان آيه 16 - 17
لغت :
مغفره - پوشانيدن گناه است بواسطه بر طرف شدن عذاب آن .
ذنب و جرم - داراى يك معنا هستند فقط فرقى كه دارند اين است كه اصل ذنب بمعنى دنباله است چون اعمال زشت انسان دنبال اوست .
جرم - اصلش قطع است كه بنده بواسطهء آن از خدا دور مىشود .
و فرق بين قول و كلام اين است كه قول هميشه حكايت چيزى است ولى كلام چنين نيست .
قانت - اطاعت كننده .
الاسحار - جمع سحر است و نام وقتى است كه پيش از طلوع صبح مىباشد و اصل سحر از خفاء است چون شخص در اين موقع از نظرها پنهان است و سحر را نيز به همين مناسبت سحر مىگويند كه اسباب آن مخفى است .
تفسير :
در اين آيه صفات پرهيزكاران را كه در آيه پيش به آن اشاره كرد بيان مىكند .
« الَّذِينَ يَقُولُونَ »
پرهيزكاران كسانى هستند كه مىگويند
« رَبَّنا إِنَّنا آمَنَّا »
خدايا ما به تو و رسولت ايمان آوردهايم .
« فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا »
بپوشان و ببخش گناه ما را .
« وَ قِنا »
و نگاهدار ما را .
« عَذابَ النَّارِ »
از عذاب آتش ، سپس اوصاف ديگرى براى پرهيزكاران ذكر نموده و آنان را مورد مدح و ثنا قرار ميدهد .
« الصَّابِرِينَ »
در بجا آوردن آنچه خداوند به آنان امر كرده و ترك آنچه