2 قول گفته شده است :
1 - پس از آنكه موعظه و حرمت ربا و پذيرفتن آن آمد كار او به خدا واگذار مىشود اگر خواست او را حفظ كند و بر توبهء خويش ثابت ميدارد و اگر هم نخواست او را به خود واگذار مىكند .
2 - يعنى اگر توبه نكرد و با اينكه آن را حرام مىداند مرتكب آن گشت كار او به خدا واگذار مىشود اگر خواست او را مطابق عدالتش عذاب مىكند و اگر نخواست با لطف خويش عفوش مىنمايد .
3 - يعنى كار او به خدا واگذار شده است كه در رباهايى كه در پيش ، خورده كيفرش نكند
« وَ مَنْ عادَ »
و كسى كه پس از حكم حرمت ربا باز هم بر ربا خوارى برگشت يا كسى كه دوباره آنچه را در پيش ميگفت ( كه معاملهء ربايى مثل معامله غير ربايى حلال است ) به زبان جارى كرد
« فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ »
پس آنان براى هميشه در آتش خواهند بود . زيرا چنين گفتهاى از كسى سر مىزند كه كافر و معتقد به حليت ربا است از اين جهت به عذاب هميشگى تهديد گشته است .
فقهاء بالاتفاق ميگويند ربا در معاملهء نقدى و نسيه هر دو مىآيد ولى بعضى از پيشينيان گفتهاند : ربا فقط در نسيه است در زمان جاهليت فقط ربا در مورد تأخير افتادن طلب ، از وقت مقرر به وقت ديگر بود كه در مقابل تأخير ، مبلغى زيادتر ميگرفتند و اختلافى نيست در اين كه اين قسمتها حرام است . از على ( ع ) نقل شده كه رسول اكرم ( ص ) در مورد ربا پنج دسته را لعنت فرمود : رباخوار ، ربادهنده ، دو گواه و نويسندهء آن و فرمود خداوند هر جمعيتى را كه خواست هلاك كند ربا را در ميان آنان پديد آورد .
و نيز از آن حضرت نقل شده كه فرمود : ربا هفتاد گناه بزرگ است و آسانتر از همه آنها مثل اين است كه با مادر خود عمل جنسى انجام دهد .
و جميل بن دراج از امام جعفر صادق ( ع ) نقل كرده كه فرمود : گناه ربا نزد خدا زيادتر از اين است كه كسى هفتاد مرتبه با محرم خود در خانهء كعبه زنا كرده باشد .