« . . . اى على ! بعد از من دوازده امام . . . خواهد بود و تو اى على نخستين امام از دوازده امام هستى ، خداوند در آسمان تو را على مرتضى ( ع ) و امير مؤمنان ، و صدّيق اكبر و فاروق اعظم ، و مأمون و مهدى ناميده است ، و اين نامها براى احدى غير از تو روا نيست .
اى على ! تو وصىّ من بر اهلبيتم از زنده و مردهء آنها هستى ، و همچنين وصىّ من در مورد همسرانم مىباشى ، هر كس از آنها به اين وصيت پايبند بود ، در روز قيامت با من ملاقات مىكند و گرنه من از او بيزارم ، او مرا در قيامت نمىبيند و من او را نمىنگرم .
اى على ! تو جانشين من ، بر امّتم بعد از من هستى ، وقتى كه وفاتت نزديك شد ، اين مقام را به پسرم حسن ( ع ) تسليم كن .
سپس نام هر يك از امامان ( ع ) را به زبان آورد ، و فرمود هر كدام از آنها هنگام وفات ، مقام امامت را به امام بعد از خود تسليم كند ، تا اينكه به امام دوازدهم تسليم نمايند .
شرح ديگرى دربارهء وصيّتنامه
عيسى بن المستفاد از امام موسى بن جعفر ( ع ) نقل مىكند كه گفت به امام صادق ( ع ) عرض كردم : مگر امير مؤمنان نويسندهء وصيت پيامبر ( ص ) نبود ؟
و رسول خدا ( ص ) آن را املاء نكرد و جبرئيل و فرشتگان مقرّب ، شاهد و گواه آن نبودند ؟ !
امام صادق ( ع ) مدّت طولانى سرش را پائين انداخت و سپس فرمود : اى ابو الحسن ! همانگونه كه گفتى همانطور بود ولى هنگامى كه رسولخدا ( ص ) در بستر رحلت قرار گرفت ، وصيّتى از پيشگاه خدا به صورت نامهء نوشته شده ، توسّط جبرئيل همراه فرشتگان امين خدا فرود آمد .
جبرئيل گفت : اى محمّد ( ص ) ! دستور بده همهء كسانى كه در حضورت