نمىباشد و به جهت وجوب وصل مقسم به مقسم عليه ، وقف كردن در « بلى » جايز نمىباشد .
* * *
آيه دوم :
« وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لا يَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ يَمُوتُ بَلى وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا »
38 / نحل / 16 وقف در بلى ممكن نيست زيرا « وعدا » مصدر است و جملهاى را تأكيد مىكند كه « بلى » به آن دلالت دارد و در جاى آن نشسته است .
و جمله مقدره عبارت از « ليبعثنهم » است . زيرا « بلى » به معنى وعده بعث و حشر است و از آن خبر مىدهد .
آلوسى مىگويد :
مانند اين وقف « مؤكدا لنفسه » ناميده مىشود و آنگاه گفته است :
جايز به شمار رفته كه - « وعدا » مصدر « يا مفعول مطلق » جملهء محذوف يعنى « وعد ذلك وعدا » و « عليه » صفت « وعدا » باشد و مراد آن است كه وعده ، وعده ثابت است و خدا به آن وفا خواهد فرمود خود وعده ثابت نيست و ثبوت وفاى به عهد از آنجا است كه خدا خلف وعده نمىكند ، و يا از آنجا ثابت مىشود كه حشر از مقتضيات حكمت خداست و « حقا » نيز صفت ديگرى براى « وعدا » مىباشد - و صفت « عليه حقا » اگر به معنى ثابت و متحقق باشد « صفت مؤكده » و