تعالى مىباشد .
امام زركشى در كتاب برهان يادآور شده است :
مختار ما در اين آيه وقف در كلمه « نعم » است زيرا كلمات بعد از آن ، به اين جهت كه از كلام اهل دوزخ نيست با كلمات قبل از آن و با خود آن رابطهاى ندارد ، در صورتى كه « قالوا نعم » از كلام ايشان مىباشد . انتهى و مراد از عدم ارتباط كلمات بعدى با « نعم » و عدم ارتباط آنها با كلمات قبل از آن ، در قول زركشى ، فقط عدم رابطه لفظى است ، اما رابطه معنوى ، به طور حتم وجود دارد ، به اين دليل كه آيات بعدى مرتبا از اهل بهشت و دوزخ ، و از آنچه آنان يا اينان در آن هستند از عذاب « اليم » و نعيم « مقيم » سخن به ميان مىآورد .
و وقتى ارتباط بين
« فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ . . . »
و بين كلام ما قبل آن معنوى باشد و نه لفظى پس وقف كردن در نعم ، كافى خواهد بود .
آيه دوم : در اين آيه ، وقف كردن در نعم : جايز نمىباشد ، زيرا كه جمله
« وَ إِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ »
معطوف بر جمله محذوف است ، كه « نعم » موجود در جواب در جاى آن قرار گرفته است و اصل كلام اين است :
« ان لكم لاجرا و انكم لمن المقربين » . ان لكم لاجرا حذف شده و « نعم » در جاى آن قرار گرفته است و هر دو جمله از يك سخن مىباشد و قسمتى از سخن نمىشود از قسمت ديگرش جدا باشد و معنى آيه اين است كه :