* * *
قسم چهارم : وقف كافى
و بيان شد كه ، وقف كافى ، وقف در كلمهاى است كه ما بعدش به آن و خود آن به ما قبلش ارتباط لفظى ندارد بلكه بين آنها ارتباط معنوى برقرار است .
و از مثالهاى اين گونه وقف در پايان آيات ، وقف در « تبذيرا » در آيه 26 سوره اسراء / 17
« وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً »
است ، زيرا - جمله
« إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ »
محلى از اعراب ندارد و جمله استينافيه جديدى است كه ذهن را در رابطه با فلسفهء نهى از تبذير ، روشن مىسازد ، پس تعلق آن به ما قبل خود معنوى است نه لفظى .
قسم پنجم : وقف حسن
وقف حسن ، وقفى است بر روى كلمهاى كه ما بعدش يا به آن يا به ما قبل آن تعلق معنوى دارد و راجح اين است كه تعلق لفظى فيما بين آنها وجود نداشته باشد .
و از مثالهاى آن در پايان آيات ، وقف در - « امدا » است در آيه 25 سوره جن / 72
« أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبِّي أَمَداً »
زيرا كه در -
« عالِمُ الْغَيْبِ »
سه وجه وجود دارد :