از ان بشمرد مرد صاحبنظر * شكست و هلاكش حيات و ظفر
كه در ورطهء مرگ و جاى هلاك * نشد نيزه سيراب از ان خون پاك
جز انگه كه تيغ اندر ان دست راد * ز بس زخم كارى ز كار اوفتاد
گراينده زى مرگ تن جان بدست * همى گفت كاى جان يزدانپرست
مياساى از كوشش و پاىدار * كه خواندت بمينوى پروردگار
نهاد اندران عرصهء سخت پاى * طراز لباسش رضاى خداى
چو بگذشت جان گفته بدرود تن * ز آمرزشش بود نقش كفن
بروز هلاك از چه بودش ز خون * بپيكر يكى جامهء سرخگون
همان ناشده شب ببر كرد تنگ * بهشتى يكى جامهء سبز رنگ
زهى پاكدامن كه در خاك رفت * خهى ، پاكدل كز جهان پاك رفت
تن پاك وى را بهر بوم و بر * چو جان خاك مىخواست كار دببر
عجب نيست گر وى نه بسيار زيست * كه آزاده را عمر بسيار نيست
درود از خداى جهان آفرين * بر ان جان فرخنده تا روز دين
بارى تعالى روان وى شاد كناد ، و گور تاريكش بفروغ مغفرت روشن گرداناد ، و كوشش وى در دفاع از دين يزدان ، و جهاد در راه خداى بپذيراد ، و از نعيم جاودان برخوردارش سازاد ، بدعائى كه ، آن را زبانى در دوستى و محبّت صادق گويد ، و دلى در خلوص با زبان موافق تلقين كند ، و گريهء كه از سوز درون زايد و ثبات عهد و وفادارى از ان آشكار ايد " ن "
درين مصيبت هايل كه نيست جاى شكيب * باشگ گرم گذارم همه دم و دم سرد « 1 »
خود او برفت و بپيوست با نعيم بهشت * و ليك ما همه گشتيم يار غصّه و درد
برفت آنكه به دو بود زيب تاج و سرير * نماند آنكه برو دولت آفرين ميكرد
بسا سرا كه نهفتش به خاك دست اجل * كه مرگ را بجهان چارهء نداند مرد
هامش
( 1 ) : با آنكه طايع و مصحح متن كتاب تصريح مىكند كه بعضى از كلمات ابياتى كه درين موضع در متن مسطورست در اصل محو شده است ، محل كلمات يا حروف از ميان رفته را نشان نميدهد ! بنابرين ترجمهء منظوم سراسر تقريبى و با ملاحظهء سياق عبارت و استفاده از الفاظيست كه درست مينمايد - اينك عين آن اشعار بضبط متن ؛خليلى على خالد خالد * و صنف همومى طويل العناء
اصبا بكسر العنى و الامام * امسى مصابا بكنز العناء
الحد حوى جثة الملحدين * لدن ترى حال در الثراء
و قد كان قبل يزين السرير * و البهو يملاه بالدهاء
فكم غيب الترب من سودد * و عال المنى من جميع الملاء« پايان »