صفحهء نقاشى شده بمرور زمان مانند پوست نازكى ميتركيد و رنگ آن ميريخت ، اين نقيصه در مينياتورهاى كتب قديمى زياد ديده مىشود .
خوشنويسى
راجع به خوشنويسى « كلمان هوارت » مطالعات زيادى كرده و انواع خطوط را به تفصيل شرح داده است ، طالبين مىتوانند بنوشتههاى او رجوع نمايند و ما در اينجا فقط بشرح مختصر زير اكتفا ميكنيم :
خط تحريرى ايرانيان بطور كلى سه نوع است : اول خط تعليق كه با آن فرمانها و احكام رسمى را مينوشتند .
دوم خط نستعليق كه مير على تبريزى در زمان سلطنت تيمور اختراع كرد و هنوز هم در ايران رواج كاملى دارد .
سوم خط شكسته كه در مكاتبات معمولى به كار مىبرند .
خط عربى چهار قسم است : اول خط نسخ كه از خطوط قديمى است و اكنون هم متداول است .
دوم خط ثلث كه از قرن نهم ببعد شيوع پيدا كرده است .
سوم خط رقاع كه از قرن يازدهم ببعد معمول شده است .
چهارم خط ريحان كه خوشنويسان گاهى با آن چيزهائى نوشته و مينويسند .
خطوط تفننى هم زياد است و غير از خط كوفى كه در كتيبههاى ابنيه باستانى به كار رفته شمارهء آنها بچهارده نوع ميرسد .
نويسندگان قديم اروپائى كتابهائى با خط خوب نوشته و براى ما بيادگار گذاشتهاند ولى كتب خوشخط ايرانى زيبائى و لطف ديگرى دارند بطوريكه اشخاص بيگانه هم از تماشاى همآهنگى و خوشتركيبى آنها لذت مىبرند . پيچ و خمهاى اين خطوط مىرساند كه دست نويسنده فوق العاده نيرومند بوده است ، در واقع اين كتابهاى خطى بمنزلهء شاهكارهاى صنعتى بىنظيرى هستند و نميتوان براى ارزش آنها حدودى معين كرد و ما بايد براى اين خوشنويسان هم مانند استادان