طرز معالجه
در ايران پزشكان داروى زيادى استعمال نميكنند ، مهمترين داروهاى آنان كنين و انواع مسهلهاست . در جراحى هم بعمليات سهل و سادهاى مبادرت مينمايند و در مقابل بعضى از امراض ، زود خلع سلاح ميشوند .
فرستادن مريض بكنار دريا معمول نيست ، بنادر بحر خزر يا خليج فارس فاقد وسايل هستند و مريض نميتواند براى استحمام در آب دريا در آنجاها اقامت نمايد ، بعلاوه دورى درياها از مراكز عمده و خرابى جادهها هم مانع حملونقل مريض است .
گاهى كه ضرورت ايجاب نمايد ، مريض را براى هواخورى بنواحى كوهستانى مىبرند . اين نوع وسيلهء معالجه هم در دسترس همهكس نيست و اشخاص بىبضاعت نميتوانند بچنين كارى اقدام نمايند ، بعلاوه در فلاتهاى مرتفع هم فقط دهكدههاى فقيرانهاى هست كه در آنها كلبههاى محقرى با خشت و گل بنا شده است كه بسيار كثيف هستند ، در اين دهكدهها زنان با پاى برهنه فضولات حيوانات را خمير كرده و از آنها قرصهائى با دست درست ميكنند و در آفتاب ميگذارند تا بخشكند و در زمستان به مصرف سوخت برسند .
اگر كسى خواسته باشد در امكنهء ييلاقى در هواى سالم زندگانى كند مجبور است چادرى دور از آبادى برپا كند و در درون آن محبوس بماند . اين نوع وسيله هم براى جنس لطيف كه بايد هميشه به حالت مستورى زندگانى كند مناسبتى ندارد .
يكنوع وسيلهء معالجه استحمام با آبهاى معدنى است . چشمههاى آبگرم در ايران بخصوص در نواحى شمالى كه در مجاورت قفقاز واقع شدهاند . زياد ديده مىشود ، متأسفانه در كنار اين چشمهها هم عمارت و وسايل زندگانى موجود نيست و اگر احيانا كسى به آن جاها برود در اثر نداشتن اسباب آسايش زود مراجعت مىكند و چند دفعه استحمام را كافى ميداند .
در ايران پرستار مريض و پزشكيار ديده نميشود و هنگاميكه مريض به آخرين لحظات