نميشود و ايرانيان چنين قضاوت ميكنند كه چون پيغمبر ( ص ) اشارهاى بمنع آن نكرده دليل بر مشروع بودن آن است بعلاوه به اين موضوع هم اتكاء دارند كه پيغمبر در موقع جنك با كفار عساكر خود را از چنين عملى منع نكرده است .
زنانى كه صيغه يا متعه ميشوند از افراد طبقهء آخر اجتماع هستند . زنان طبقات عالى هرگز بچنين عملى تن درنميدهند ، مسافرين و زوار و كسانى كه از ازدواجهاى دائمى ميترسند و همچنين كسانى كه زنانشان مريض هستند و جوانانيكه سن نامزدهاى آنها به حد بلوغ نرسيده است بچنين عملى مبادرت مينمايند .
وقتى كه بخواهند زنى را صيغه كنند وكيل مرد نزد وكيل زن ميرود و مبلغى را كه بايد بزن داده شود معين مىكند و همين كه موافقت حاصل شد صيغه را جارى ميكنند و قرارداد كتبى را امضاء مينمايند .
بنابر دستورات مذهبى ميتوان با شرايط زير زنى را صيغه يا متعه نمود :
اولا بايد اين عمل قانونى باشد و بتوسط ملائى انجام يابد .
ثانيا زنى كه صيغه يا متعه مىشود بايد پيرو يكى از مذاهب چهارگانه باشد يعنى مسلمان يا يهودى يا عيسوى يا زردشتى باشد ، در موقعى كه زن حيلهاى به كار برده و مرد را اغفال كرده باشد يعنى به هيچ يك از مذاهب چهارگانه پاىبند نباشد ، مرد بمحض آگاه شدن ديگر نبايد بمشروب و غذائى كه آن زن فراهم كرده است دست بزند .
ثالثا چيزى كه بزن صيغه يا متعه داده مىشود بايد قابل توزين باشد مانند گرد طلا يا حبوبات و غيره و در صيغهنامه هم ذكر گردد و مرد هم هروقت مايل باشد ميتواند از اين ازدواج صرفنظر نمايد .
رابعا مدت ازدواج ممكن است مدت يكساعت تا 99 سال باشد و هروقت مدت قرارداد تمام شد طرفين مىتوانند مراسم ازدواج را تجديد نمايند ، اگر مدت قراردادى تمام شود و مرد زن را رها كند زن نميتواند بلافاصله شوهر اختيار كند بلكه
سفرنامه از خراسان تا بختيارى ( فارسى ) — صفحة 268
مساهمون: هانرى رونه دالمانى
ص٢٦٨