اكتفا ميكنيم كه تشريفات تاجگذارى او با حوادث بدى مواجه گرديد و با اينكه منجمين دربارى ساعت سعد را در روزهاى 7 و 11 و 19 ذى حجه معين كرده بودند ( 22 و 26 ژانويه محمد على ميرزا
و 3 فوريه ) ، محمد على نخواست كه منتظر ساعات و روزهاى مذكور باشد و در چهارم ذى حجه ( شنبه 19 ژانويه ) چهار ساعت و نيم قبل از غروب آفتاب بتاجگذارى مبادرت نمود و منجمين چنين روز و ساعتى را نحس ميدانستند زيرا كه باصطلاح آنها قمر در محل سعد واقع نبود .
خلاصه در اينروز مدعوين زيادى در سالن بزرك موزهء سلطنتى جمع شدند و همين كه شاه وارد شد با تشريفات باشكوهى از او استقبال نمودند . سابقا رسم معمول ايران اين بود كه يكى از علماى روحانى بايستى تاج را بر سر شاه بگذارد و چون در اينوقت سه نفر از علماى طراز اول و همدرجه در تهران بودند و ممكن نبود كه يكى را بر دو نفر ديگر ترجيح دهند و براى اين كار دعوت نمايند ، بنا شد صدراعظم يعنى مشير الدوله تاج را بر سر شاه بگذارد و او هم تاج را طورى روى سر او گذارد كه پشت آن به طرف جلو واقع گرديد و ايرانيان كه معتقد بساعات سعد و نحس و قضاوقدر بودند اين كار را بفال نيك نگرفتند و حوادث و انقلاباتى كه بعدا رويداد اين نظر را تأييد نمود .
سفرنامه از خراسان تا بختيارى ( فارسى ) — صفحة 68
مساهمون: هانرى رونه دالمانى
ص٦٨