باقر از امام سجاد از امام حسين از جدم على عليهم السلام نقل فرمودند كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم به حضرت امير فرمودند : « يا علىّ انّ اوّل ما يسئل عنه العبد بعد موته شهاده ان لا إله الا اللّه و انّ محمّدا رسول اللّه و انّك ولىّ المؤمنين بما جعلته لك فمن اقرّ بذالك و كان معتقدا به صار الى النعيم الّذى لا زوال له » اى على اول چيزى كه بنده خدا بعد از مرگش از آن مؤاخذه مىشود گواهى به يكتائى خداوند و رسالت محمد و از اينكه تو ولى مؤمنان مىباشى و اين مقام والاى تو بدان جهت است كه خداوند براى تو قرار داد . و من نيز . پس هركه به اين حقيقت اقرار كند و بدان معتقد شود به بهشت نعيم مىرود ، كه فناپذير نيست .
در « مناقب » از « اصبغ ابن نباته » از على عليه السلام نقل شده كه گفتند : « نحن النّعيم الّذى كان فى هذا الآيه » ( مائيم آن نعيم كه مراد اين آيه است ، از امام محمد باقر عليه السلام نقل شده كه فرمودند : « و للّه ما هو الطّعام و الشّراب و لكنّ هو ولايتنا » به خدا قسم نعيم طعام و شراب بهشتى نيست ليكن آن ولايت ما است .
ايست مؤاخذه از ولايت !
از امام موسى كاظم عليه السلام نقل است كه فرمود : « ما بهشت مؤمن و دوزخ كافريم » . ( يعنى حبّ ما و تمسك به ذيل ولايت ما ، موجب بهشت ، و عداوت نسبت به ما موجب جهنم است ) و مائيم كسانى كه در آيهء شريفهء
« وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ »
« 1 » آرى ما منظور خدائيم ( يعنى خطاب به ما مىفرمايد « بازشان داريد كه ايشان مورد مؤاخذهاند » . « ديلمى » در كتاب « فردوس » با ذكر سند از ابو سعيد خدرى » از رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلم نقل كرده كه در تفسير آيه شريفهء
« إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ »
هامش
( 1 ) - صافات 43