باب سى و چهارم الحاق به ذريه خود در بهشت
در تفسير آيه شريفه
« وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ »
« 1 » در كتاب « جمع الفوائد » از ابن عباس مرفوعا نقل شده كه گفت : هرگاه شخص انسانى وارد بهشت مىشود ، از او در خصوص پدر و مادر و زن و فرزندش پرسيده مىشود ، و به او گفته مىشود : اين كسان تو ، به درجه عمل تو نرسيدهاند او در جواب مىگويد : اى پروردگار من ، براى خودم و اينان كار كردم . پس امر صادر شود كه ؛ بزرگ و كوچكشان به يكديگر ملحق شوند .
در « جواهر العقدين » آمده است كه : حاكم در كتاب صحيح خود از سعيد بن جبير از ابن عباس نقل كرده كه گفت : خداوند ذريه مؤمن را با شخص مؤمن در مقام بهشتى او با او بالا مىبرد ، اگرچه از لحاظ اعمال نيك پائينتر از او باشند . سپس آيه شريفه
« الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ »
يعنى آنان كه ايمان آوردند و ذريه آنان در ايمان از آنان پيروى كردند ، ذريه شان را بايشان ملحق مىكنيم ، و چيزى از كارهايشان را كم نمىكنيم » را قرائت كرد . « دقت كنيد مىفرمايد چيزى از اعمالشان را نقض و ردّ نكنيم » ، سپس حاكم مىگويد : در نتيجه هرگاه خداوند درباره نسل و ذريه مؤمنين چنين اعمال لطف فرمايد پس نسبت به ذريهء رسول صلى اللّه عليه و آله و سلم خودش بطريق اولى و بهتر بذل رحمت كند .
هامش
( 1 ) - طور 21