باب بيست و پنجم آيهء شريفه « مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها »
حسنهء محبت اهل البيت و سيئه عداوت اهل البيت عليهم السلام است »
ابو نعيم حافظ ، حموينى و ثعلبى در تفسير آيه شريفه
« مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ »
« 1 » : « هر كسى كار نيكى انجام دهد در نتيجه براى او ( عوض ) بهتر از آن خواهد بود و ايشان از وحشت چنين روزى ( كه قيامت باشد ) ايمنند و آنان كه كار بدى بجا آورند ، به روهاشان در آتش افتند ، آيا جز آنچه انجام دهيد جزا داده مىشويد ؟ و نيز با سلسله سندهاى خود از ابو عبد اللّه جدلى نقل كردهاند كه على ( عليه السلام ) به ابو عبد اللّه جدلى فرمودند : « اى پدر عبد اللّه آيا تو را به حسنهاى كه هر كس آن را بجا آورد ، خداوند او را داخل بهشت نمايد ، و به آن گناهى كه هر كس مرتكب آن شود ، خداوند او را برو در آتش اندازد ، و با چنين گناهى عمل ( خيرى ) را از او قبول نكند ، آگاه كنم ؟ »
گفتم ، آرى فرمودند : « الحسنه حبّنا و السّيّئه بغضنا » - مراد از آن كار نيك ، در آيه شريفه « محبت ما » ، و مراد از كار بد « عدوات ما » است .
حسنه معرفت ولايت و حبّ اهل البيت ، و سيئه انكار ولايت و بغض اهل البيت عليهم السلام است
صاحب مناقب از عبد الرحمن بن كثير و او از « امام صادق از پدرش امام باقر » عليهما السلام ، همين حديث را نقل كرده ، با اين فرق اضافى كه چنين فرمودند :
هامش
( 1 ) - نمل 90 - 89