خلقم و كريمان و نيكان درگاهم مىباشند . به واسطه ايشان مىگيرم و عطا مىكنم و عذاب مىكنم و ثواب مىدهم ، پس به سبب ايشان به سوى من توسل بجو . اى آدم هرگاه تو را ناملايمى رسد ، ايشان را در نزد من شفيع قرار بده همانا من بر خود به حق قسم ياد كردهام كه هيچ آرزوئى از ايشان و هيچ درخواستى را رد نكنم . » و لذا هنگامى كه مرتكب آن ترك اولى شد . خداوند را به آن انوار مقدسه قسم داد و خداوند توبهاش را قبول و از او درگذشت .
در كتاب مناقب از مفضل ابن عمر نقل شده كه گفت از امام صادق عليه السلام درباره آيه شريفه
« وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ . . . »
« 1 » يعنى هنگامى كه ابراهيم را پروردگارش به كلماتى آزمايش كرد ، سؤال كردم ؟ فرمودند : « هى الكلمات الّتى تلقّاها آدم من ربّه فتاب عليه و هو انّه قال يا ربّ اسئلك به حق محمد و علّى و فاطمه و الحسن و الحسين ( صلواتك عليهم اجمعين ) الا . . .
فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ . »
« 2 » - « آن كلماتى كه آدم آنها را از پروردگارش ياد گرفت اين بود كه گفت :
بار پروردگارا به حق محمد و على و فاطمه و حسن و حسين سوگندت مىدهم كه توبهام را بپذير . پس خداوند توبهاش را پذيرفت . چه آنكه او بسيار توبهپذير مهربان است . » من گفتم يابن رسول اللّه منظور خداوند از اين جمله كه دنباله آيه شريفه :
فَأَتَمَّهُنَّ
« 3 » پس ابراهيم آن كلمات را به خوبى به اتمام رسانيد ( چيست ) ؟ . امام صادق عليه السلام فرمودند : « يعنى اتمّهنّ الى القائم المهدى اثنا عشر اماما تسعهء من ولد الحسين عليهم السلام » يعنى امامت را تا مهدى قائم عليه السلام كه از حيث عدد دوازده امام مىباشيم و نه نفرشان از نسل حسين است ، تداوم بخشد .
هامش
( 1 ) - بقره ، 124 .
( 2 ) - بقره ، 37 .
( 3 ) - آيه 124 بقره .