باب بيست و چهارم در تفسير آيات شريفه : « الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ »
و
« فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ »
ثعلبى با ذكر سند از جابر جعفى از امام پنجم شكافنده علوم نبيين حضرت امام باقر عليه السلام نقل كرده كه از رسول اكرم ( ص ) در خصوص معناى آيه شريفه :
« الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ »
« 1 » سؤال شد فرمودند : « درختى است در بهشت كه اصل آن در خانه من و فرع آن بر فضاى زيست اهل بيت گسترده است . گفته شد يا رسول اللّه از تو يك بار ديگر سؤال كرديم شما فرموديد اصل آن در خانه على فرعش فراز خانههاى اهل بهشت است ؟ آن حضرت فرمودند : « ان دارى و دار على واحده » - خانه من و خانه على يكى است . فرداى قيامت در بهشت مكان واحدى مىباشيم .
ثعلبى در تفسير خود آورده كه رسول اكرم ( ص ) فرمودند : « طوبى درختى است كه خداوند متعال آن را به يد قدرت خود غرس كرده و از روح خود در آن دميده است ، محصولش حليه و حلل است و شاخههايش را از وراى ديوار بهشت مىبينيم ( منظور از ديوار ، وراى بهشت است زيرا اگرچه ديوار را براى جلوگيرى از تجاوزات مىكشند و در بهشت نيز مخلوقات و مخلوق حد و حدودى دارد لذا مراد از ديوار حدود بهشت است ) و نيز از امام محمد باقر عليه السلام مانند همين حديث نقل شده است .
از اصبغ ابن نباته نقل شده كه حضرت على ( ع ) فرمود : . . . « ط » اشاره به ( طوبى ) است و آن درختى است در بهشت كه خداوند آن را بيد قدرت خود غرس فرموده و از روح خودش در آن دميده و شاخههايش را از وراى ديوار بهشت مىبينيم حليه و حلل از آن روئيده شود و ثمرهاش بر دهان اهل بهشت افتد و هرجا كه اهل بهشت
هامش
( 1 ) - رعد ، 29 .